Posts

Showing posts from October, 2010

უბრალოდ

Image
შავი ღვინო მინდა, ოდნავ რომ დაკრავს მთვრალი, მწიფე ალუბლის გემო....
სავსე მთვარე მინდა, ზღვაზე რომ გააბას ოცნებაში მიმავალი ბილიკი...
წყნარი ზღვა მინდა, მთვარის ბილიკი რომ არ ამიმღვრიოს...
ზღვასთან კოცონი მინდა, შეციებული მუზები რომ გავათბო...
ჩუმი სიმღერა მინდა, გულიდან რომ ამოდის გრძნობად და არა ბგერად...
სიჩუმე მინდა, შენი გულისცემით დარღვეული...

და შენი თმების ოკეანეზე ...

Image
თითქოს სადღაც აქ არის...შენი ლურჯი თვალები...



თმის სურნელი მომნატრებია. გვერდით იდგა და ჩემსენ მოქროლილმა ქარმა გამახსენა ის რაც მომნატრებია. ოდნავ დანამული, ყვავილოვანი სურნელით გაბრუებული სურნელი. ძალიან მინდოდა შევხებდი. ხელით მომეზიდა ჩემსკენ და ხარბად, ღრმათ ჩამესუნთქა. სწორედ ისე ჰაერს რომ კბეჩს წყლიდან ამოყვინთული მყვინთავი. ნებისმიერ სუნამოზე უფრო მათრობელი და მიმზიდველია.სასურველია.

ბოლომდე უნდა ამოისუნთქო. ბოლომდე.

Image
რა უსუსური ხარ როცა გინდა ეს მომაბეზრებელი, მძიმე, შედედებული სიჩუმე დაბრდღვნა, დააქუცმაცო, გაარღვიო და როცა ხვდები რომ შენი ყოველგვარი მცდელობა უბრალოდ კიდევ ერთი მოშლილი სიმია შენს ისედაც დაჭიმულ ნერვებზე. გაღიზიანებს თითქმის ყველაფერი. ისეთი უმნიშვნელო ნიუანსკიც კი როგორიც დერეფანში, მეზობლის მიერ ზრდილობიანად და ღიმილით ნაკითხი " როგორ ხარ!?" . გინდა გადმოანთხიო ყველაფერი, გინდა თავზე დააყარო ცხელი ავასავით ის გავარვარებული და ამოხარშული "ასე ვარ" რომ იგრძნოს, საკუთარი კანით მისი აუტანელი სიმხურვალე და სიმჟავე.მაგრამ უბრალოდ უღიმი. საკონტროლო კითხვით იშორებ და გზას განაგრძნობ.

და ოდნავ სევდიანი ჯაზი...

Image
წვიმა საოცარი რამაა. ის ერთნაირად უნაწილებს თავის წვეთებს ყველას, დიდსა თუ პატარას, ქალსა თუ კაცს, ცოდვილსა თუ უცოდველს. ახლაც წვიმს, ქუჩა სავსეა წყლით და გუბეებში მოციმცინე ლამპიონების შუქით. ისევე როგორც ძველ ჰოლივუდურ ფილმებში, კადრს მიღმა ხმის ან მუსიკის დადება რომ შეიძლებოდას ამ წვიმას ნამდვილად მოუხდებოდა ღამის წყნარი, ოდნავ სევდიანი ჯაზი...

თმის სურნელება შენი

Image

ვერც კედლის მიღმა...

Image
ვინილში მუსკატიანი ყავა მომიტანეს. სიწყნარეა. ჯერ არ შევსილი ბარი სალსას რიტმებითაა სავსე. დღეს დილა შენი გამარჯობით დაიწყო. თუ გინდ უსულო ასოების საშუალებით, მაგრამ მაინც მოიტანა იმ სითბოს მცირედი ნატამალი რომელიც შენ გახასიათებს და რომელიც ჩემთვის ძალზედ მნიშვნელოვანია. საუბარი. ახლა მინდა შენთან საუბარი. აი აქ იჯდე მინდა, მერე რა რომ ყავას არ სვამ. სამაგიეროდ მე არ ვეწევი სიგარეტს. მაგრამ ყავა და სიგარეტი ხომ ძალიან უხდება ერთმანეთს. გარეთ წვიმს და მიხარია. არა, წვიმა დიდად არ მხიბლავს... უფრო ის .. რაც წვიმებს მოყვება. ეს ზამთარია და დანატრებული შეხვედრით გამლღვარი გული. ვიცი... ელი კიდეც.მერე რა რომ თითქმის პლანეტის მეორე მხარეს ხარ. მაგრამ მე მაინც ვგრძნობ შენს ნაბიჯებს. შენს გრძნობებს. შენს ღიმილს და შენს დარდს. სევდასაც, იმ სევდას შემოდგომის ნისლივით რომ შემოგწოლია გულზე. მე არ გეტყვი რომ მალე ეს ბინდი გაქრბა... ამას შენ თავად იგრძნობ და ეს გრძნობა სჯობს წინასწარ ნათქვამ ყოველ სიტყვას და ამოკითხულ ყოველ ასოს.

კლასელებს

Image

ძილი ნებისა ჩიჩიჩი

Image
კიკინები გაისწორა, ჯუჯღუნით და ძალდატანებით პირში ჩატენილი კარაქიანი პურის ბოლო ლუკმა ჯერ კიდევ  ლოყაში ჰქონდა გადანახული სადარბაზოს კარებს რომ ებრძვოდა გარეთ გასასვლელად. ჩქარობდა, კიდევ რაიმე არ დამავალოს დედამ ან უფროსმა დაიკომო. მამა დილიდანვე წასული იყი და სწორედ ის დრო იყო თავადაც გარეთ გავარდნილიყო სათამაშოდ. მითუმეტეს მშვენიერი მზე იყო და ეზოც ბავშვების ჟივილ-ხივილით უკვე სავსე იყო. რაღაცა მიაძახა დედამ, მაგრამ არ მობრუნებლა. ხტუნვით ჩაირბინა კიბეები და აი ეზოც,