tag:blogger.com,1999:blog-69647659183047381592012-02-10T20:36:42.142+04:00ჩაი და ჯიბის ბლოკნოტის ჩანაწერებიDa-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.comBlogger351100tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-8254265073060655282011-04-25T02:48:00.000+04:002011-04-25T02:48:24.198+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9I669B8wVDM/TOwYHZeVT-I/AAAAAAAACtA/Ymigx4pnJd4/s1600/einsam_08.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-9I669B8wVDM/TOwYHZeVT-I/AAAAAAAACtA/Ymigx4pnJd4/s320/einsam_08.jpg" width="320" /></a></div>გაზაფხული იგვიანებს. ფეხს ითრევს. უხასიათო ბავშვივით კუთხეში იმალება და არც მის ატმის ყვავილივით ლამაზ სახეს აჩენს და არც მის აფეთქებული კვირტების დარ კაბას. გაბუტულია. ის კი არ იცის რომ მალე ზაფხული მოვა და ხარხარით გადაურბენს წინ. უკვე აღარავის ემახსოვრება მისი სინაზე, სინორჩე, სითბო და დარჩება ასე კუთხეში მიმალული და იტირებს ვაზის ცრემლებით.<br /><br /><a name='more'></a><br />- მშვენიერი დღე იყო. დილით წავედით, ღია ბარში ყავა დავლიეთ. მერე მზემ გამოანათა, ბევრი ვისეირნეთ. ეშმაკის ბორბალზე ვიკატავეთ. ნაყინიც კი გავსინჯეთ. მართალია ჯერ მაინც ადრეა სანაყინედ. მაგრამ მაინც, მონატრებულზე კაი იყო. ბევრი ვიბოდიალეთ. ბოლოს მოგვშივდა და იქვე, პიცერიაში შევედით. აუ რა მაგარი პიცა იყო იცი? ძალიან მაგარი. მერე საერთოდ დავიშოკე. ოფიციანტმა ვარდები მოგვართვა, ადმინისტრაციისაგანო. გაასწორა. მერე ცოტა დავლიეთ და ისევ ფეხით გავყევით. საღამო და რამე ხო აზრზე ხარ არა!? მერე მივაცილეთ<br />- ეს იყო მთელი დღე?<br />- ხო ეს იყო აბა!?<br />- რაღაც აკლდა შენს მონაყოლს.<br />- რა აკლდა? ყველაფერი მოგიყევი, ყველა დეტალი<br />- ხო, დეტალები მომიყევი მაგრამ...<br />- რა მაგრამ?<br />- ერთი მთავარი დეტალი, გრძნობა აკლდა...<br />- დაჟე მთავარი? აბა რომელი?<br />- სიყვარული აკლდა. <br /><br />უცნაურ დროს იცის მოსვლა. უბრალოდ მოვა, გვერდით მოგიჯდება და რაც არ უნდა უტიფარი იყო ისე დაჟინებულად მოგაჩერდება თვალებში, ისე ბოლომდე ჩაგხედავს შიგ, ღრმად და როცა იპოვის... აი ასე უბრალოდ გაეღიმება და... იგივე დიდი, ლამაზი თვალებით გეტყვის რომ... ხო ხედავ არა!?... აქ არის!<br /><br />მზე დასავლეთით მიდიოდა. აუჩქარებლად. ზღვის გავლით მიდიოდა. გაზაფხული კი კუთხეში იდგა გაბუტული ბავშვივით და არც კი უნდოდა იქედან გამოსვლა. არც კი უფიქრია იმაზე რომ ეგებ ვინმეს ჭირდებოდა მისი მოსვლა...<br /><br /><span class="messageBody">„ყოველი ადამიანი, ვინც თავის თავში სიყვარულს ახშობს, არარაობად იქცევა და ავად ხდება“ ფრედერიკ ბეგბედერი. „99 ფრანკი“</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-825426507306065528?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-15318106123312314472011-02-19T01:24:00.001+04:002011-04-24T23:51:53.793+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gFaa7Aozgqo/TV7idXyv6MI/AAAAAAAAC2U/pt3RpEnu9U4/s1600/32412.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="296" src="http://4.bp.blogspot.com/-gFaa7Aozgqo/TV7idXyv6MI/AAAAAAAAC2U/pt3RpEnu9U4/s400/32412.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div style="text-align: center;">უშენოდ მე მგონი მოვკვდები.</div><div style="text-align: center;">"უშენოდ" - ცივ ზამთარს ჰგავს.</div><div style="text-align: center;">უშენოდ ცხოვრება ემსგავსა</div><div style="text-align: center;">უფერო, უგემო, მტკნარს.</div><div style="text-align: center;">..........................................<br /><a name='more'></a></div><div style="text-align: center;">შემოდი, მე არ მსურს რომ ისევ</div><div style="text-align: center;">გათენდეს უშენო ხვალ</div><div style="text-align: center;">შემოდი, ჩემი მზე გაათბე.</div><div style="text-align: center;">მოდი, მსურს მიწამო კვალ.</div><div style="text-align: center;">..........................................</div><div style="text-align: center;">გულო - ქე ჩადექ საგულეს..</div><div style="text-align: center;">ფიქრო - &nbsp;ქე გაჰყევ ქარს.</div><div style="text-align: center;">თვალო - შენ ერთი მეურჩი.</div><div style="text-align: center;">სულო და შენ ისევ გწამს?!</div><div style="text-align: center;">.........................................</div><div style="text-align: center;">მივკაფავ, მივმარგვლავ, მივიკვლევ,&nbsp;</div><div style="text-align: center;">უღრან და უსიერ ფიქრს.</div><div style="text-align: center;">უშენოდ, უმიზნოდ, უმსგავსოდ</div><div style="text-align: center;">გათენებაც რომ ჭირს.</div><div style="text-align: center;">..........................................</div><div style="text-align: center;">უშენოდ მე მგონი მოვკვდები.</div><div style="text-align: center;">მე მგონი "უშენოდ" მკლავს</div><div style="text-align: center;">...........................................</div><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1531810612331231447?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-82274587837196885972011-01-05T20:52:00.002+04:002011-01-05T21:02:49.954+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TSSgN3krPzI/AAAAAAAACwo/GkAyOL8KW_Q/s1600/3532070.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="222" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TSSgN3krPzI/AAAAAAAACwo/GkAyOL8KW_Q/s320/3532070.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;">წარმოუდგენლად.ძალიან საინტერესო სიტყვაა, წარმოუდგენლად. ანუ წარმოდგენის გარეშე თუ ის, რომ ვერც კი წარმოიდგენდი, ვერ გაიფიქრებდი, ვერ გათვლიდი, ვერ ივარაუდებდი. ხო ალბათ ეს ბოლო. ხოდა სწორედ წარმოუდგენლად უცხო იყავი ჩემთვის ამ წინა საახალწლო ღამით. თითქოს გიცნობდი, თითქოს წამიკითხავს შენი წიგნი ფურცელ ფურცემ. მაგრამ რა კარგია რომ არსებობს წიგნბი, რომელთა კითხვისას ყოველ ჯერზე ახალ ახალ რაღაცეებს აღმოაჩენ ხოლმე. ამიტომაც მიყვარს შენი კითხვა, შენი ფურცვლა.</span></div><a name='more'></a><o:p></o:p><br /><div class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;">მერე რა რომ გარეთ არ თოვს, არც ბარდნის და არც დათოვლილი სახურავები მოსჩანს სარკმლის მიღმა. მთავარია რომ შენ ხარ აქ. ჩემს მკლავებში და ამ უშენობით გავლილ დროს მოწყურებული ამბორით ვათანაბრებთ. რამდენი რამ მინდოდა მეთქვა, რამდენი რამ გამენდო. მაგრამ შენი გაშლილი თმების შემხედვარე, შენი მოწიმციმე თვალებით მოჯადოებულს აზრი გამირბის. აღარაფერი მახსოვს. მხოლოდ შენით ტკბობის, შენი ფლობის, შფოთვის, ბრძოლოს და გრძნობის სურვილი მინთია აზრად.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;">ჩაბნელებულ ოთახს ნაძვის ხის მოციმციმე ნათურები ანათებენ. შენ კი აქვე, გვერდით წევხარ და ჩემს მკლავზე, ხალის ირგვლივ გალაკული, გრძელი ფრჩხილეით რაღაცას ხაზავ. სიუჩმე შენს გვერდით წოლისას შემიყვარდა, შენი ცქერისას, შენი ფერებისას. ნამდვილად ზედმეტია ახლა ყოველი უცხო ბგერა და ხმა, გარდა შენი და ჩემი გულის ძგერისა...<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;">რაღაცაზე გეღიმება და გულაღმა, ხელებგაშოლტილი წვები. აი ასე, უსირცხვოდ, ყოველგვარი მორიდების გარეშე, მიწვევს და მეძახის შენი მკერდის მუქი ყავისფერი კერტები. შენი მაღალი ყელი. შენი ვნებით დაბერილი ტუჩები. ისევ მწყურიხარ.... შენც.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TSSg9YlO_SI/AAAAAAAACws/lnxHDy61khQ/s1600/61472201_3yI29g8NTvrwDwUzFmGzvOnSvEJKAmisJQkIVhlFCB25.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="186" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TSSg9YlO_SI/AAAAAAAACws/lnxHDy61khQ/s320/61472201_3yI29g8NTvrwDwUzFmGzvOnSvEJKAmisJQkIVhlFCB25.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;">ვწევარ და ძალზედ შორეული, ნაცნობი გრძნობა მეუფლება. აი ის, ბავშვობისას რო მოდის ხოლმე, როცა ზღაპრული, საზაფხულო არდადეგები მთავრდება და შენ არაფრის დიდებით არ გინდა რომ დასრულდეს. ვიც, მიუხედავად იმისა რომ წამად ვთვლით საათს და დღეც საათივით ძალიან ცოტაა ჩვენთვის. კედლის საათი თავისას ითვლის. მალე თავს წამოყოფ, თვალებს მოიფშვნეტ, ღრმად ამოისუნთქავ და ისევ ეს უკვე ძალიან სასაილო და მონატრებული ფრაზა „გვიანია, დედაჩემი ალბათ უკვე რეკავდა კიდეც“.“ ისევ უნდა წახვიდე?“, „ხო. მაგრამ ხვალამდე მხოლოდ!“<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;">ნახევრად ბნელ, ნაძვის ხის ნათურებით განათებულ ოთახში ვწევარ და თვალს ვადევნებ თუ როგორ იმოსება შენი მშვენიერი სხეული ზამთრის თბილი სამოსით. არა და რამოდენიმე საათის წინ რა დიდი სიამოვნებით ვხსნიდი ამ საახალწლო საჩუქარს.&nbsp;</span><br /><span lang="GEO/KAT" style="font-family: Sylfaen;">მიყვარს ახალი წელი.<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-8227458783719688597?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-19936073128143481272010-12-28T01:05:00.000+04:002010-12-28T01:05:07.570+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TRj8hVo_TNI/AAAAAAAACwE/Shpg2xONkSw/s1600/%25D0%25A1%25D0%25BD%25D0%25B8%25D0%25BC%25D0%25BE%25D0%25BA.PNG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TRj8hVo_TNI/AAAAAAAACwE/Shpg2xONkSw/s320/%25D0%25A1%25D0%25BD%25D0%25B8%25D0%25BC%25D0%25BE%25D0%25BA.PNG" width="206" /></a></div>მინდა გავფრინდე, მინდა ქარი ვიგრძნო ფრთებით...<br />&nbsp;მინდა კამარა შევკრა ცაში და მკვეთრად წავიდე ღია, უღრუბლო, მუქ-ლურჯ ზეცაში. სიმაღლე ავიღო, მარლა მაღლა ავფრინდე. თვალი ვაწვდინო როგორ მრგვალდება დედამიწის კიდეები. როგორ იქცევა ხმელეთი ზოლად, ზღვა უზარმაზარ სარკედ და როგორ ეპარება ლურჯი სიცივე ჩემს ფრთებს. შემდეგ ტყვიასავით მოვწყდე, ფრთები მოვკეცო და ქვემოთ დავეშვა, შემდეგ ნელინელ, ფრთხილად გავშალო ფრთები და წყლის ზედაპირს თითქმის დანარცხებულმა გეზი ვიცვალო ჰორიზონტისკენ.&nbsp;მინდა ზღვის ზედაპირს ძალიან, ძალიან ახლოს გავუქროლო და ფრთის კიდით გაპობილი ტალღის კვალი დავტოვო. მერე სისწრაფე ავკრიფო, ძალიან, ძალიან მკვეთრად და ....გავუჩინარდე, გავითქვიფო, გავიცრიცო, გავილიო ღამეში. აი ისე ჩუმად და წყნარად.. როგორც ღამის რღუბელი.<br /><a name='more'></a><br />შემდეგ კი იმედიანი, თბილი, სავსე მზის სხივებით დავბრუნდები... დავბრუნდები .... დავბრუნდები...<br />ძალიან მინდა... და რა ძნელია რომ ეს ყველაფერი წარმოუდგენელია ფრთების გარეშე... თუმცა... ფრთები ხომ ჯერ კიდევ მაქვს... კი მაქვს. მართალია დაიმტვერა ცოტათი, ოდნავ გახუნდა კიდეც. მაგრამ ერთი ორი შექნევა და ისევ იელვებს...<br /><br /><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KE7rR0nobxM?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KE7rR0nobxM?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />P.S &nbsp;Я не полечу на закат. Я полечу за тобой !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1993607312814348127?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-47641429491140347842010-12-25T02:15:00.000+04:002010-12-25T02:15:50.704+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TFN-IyO1RYI/AAAAAAAACLQ/Vj4leh5KhpY/s1600/2002x1465_Love_Couples_20.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TFN-IyO1RYI/AAAAAAAACLQ/Vj4leh5KhpY/s320/2002x1465_Love_Couples_20.jpg" /></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"></span></span><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">გამარჯობა, ეს მე ვარ. მოვედი<o:p></o:p></span></span></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">თურმე გეძებდი, როგორ მომნატრებიხარ. გიცქერ და ვხვდები რომ შენზე ყურება წყლიდან ამოყვინთული ადამიანის ხარბად ჩაყლაპულ ბღუჯა ჰაერს ჰგავს. ვერ ვძღები, თუმცა არ მინდა შევიმჩნიო. გიცქერ და ვერ ვხდები სად გაქრა ეს ერთი წელი. სად წავიდა ჰა? წელი? იქნებ არც ყოფილა? იქნებ ამ სკამზე უბრალოდ ჩამეძინა და უბრალოდ, აი ასე უბრალოდ ერთი დღის მერე, საღამოს მომაკითხე? სად გაქრა ამდენი “<b>აღარ, აღარასოდეს, არასდროს</b>” სად? <o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"></span></span></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"></span></span></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"></span></span></span></span><br /><a name='more'></a><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ცდილობ სკამზე თამამად დაჯდე, მოხდენილად. რომ არ შეგამჩნიო ნერვიულობა და შენს მიერ უცაბედად მიღებული გადაწყვეტილებით ჯერ კიდევ გამოწვეული გაურკვეველი ემოცია. მაგრამ ხელები სად წაიღო არ იცი. ვერც უმიზეზოდ ანთებული სიგარეტი გშველის. თან ნერვიულობ, ღიმილზე მატყობ რომ ვხდები და საკუთარ თავზე ღიზიანდები. ხელს გკიდებ და შენი თრთოლვა ქრება. წყნარდები. გრძელი თითებით ხელისგულს მისინჯავ. “ისევ ისეთივე რბილია, როგორც ღრუბელი” ამბობ და გეღიმება.</span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">&nbsp;აი პირველი ღიმილიც.<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">როგორ მომწყურებია შენი შეხება, შენი შეგრძნება…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">რაღაცეებს ყვები, შენი ხმა და საუბრის მანერიც მომნატრებია… ცდილობ ამბები მომითხრო, რაღაც-რაღაც ამბები. თხრობა გერღვევა, ჩემი სიმშვიდე გიკვირს,მეც. მიკვირს იმიტომ რომ სიზმარი მგონია. ამიტომაც ვერიდები, ვუფრთხილდები რომ არ გავაქრო, არ შევაშინო. მშვიდად ვარ ამ სიზმარში. ხო, ჩემდა გასაკვირად მშვიდად და ბედნიერად. <o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">რამოდენიმე ხნის შემდეგ ორთავე ვხდებით რომ საუბრით ახლა მაინც ვერაფერს ვიტყვით. რომც ვთქვათ სმენა თითქოს დაქვეითებული, დასუსტებული გვაქვს. გამძაფრებულია მხოლოდ მხედველობა და შეგრძნების, შენი სითბოს შეგრძნების უნარი…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">მომწყურებიხარ, მომნატრებიხარ, მკლებიხარ, მჭირებიხარ, მტკიებიხარ, მიყვარხარ.</span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">სიჩუმეა, სიმშვიდეა და ის სისავსეა რასაც ვგრძნობ და ვხდები რომ ჰაერივით მჭირდებოდა.<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-დარჩი…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-ახლა ვერ…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-რატომ?<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-გარეთ მეგობრები მელოდებიან… ისე შემოგირბინე, ახლა კი ნახევარი საათია აქ ვარ. ალბათ ბრაზობენ…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-მერე რა?…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-არც არაფერი… მაგრამ, ხვალ… ხვალ გნახავ…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-ხვალ? შორსაა ხვალ…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-მაშინ უფრო მალე…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-მალე?<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-ხო მალე… მე აქ ვარ…<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-ააქ?<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">-ხო აქ!<o:p></o:p></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: Sylfaen; font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">მეღიმება, რა უსუსური ყოფილა პაიკი “<b>არა</b>” &nbsp;როცა სვლას აკეთებ დედოფლით “<b>მაინც</b>”.</span><o:p></o:p></span></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-4764142949114034784?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-73354957462383861342010-11-25T22:08:00.000+04:002010-11-25T22:08:03.682+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TO6lmjIkfCI/AAAAAAAACtE/6l-cpBtDULU/s1600/6349168_5949015_1193139338_e684ddabca716400.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="241" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TO6lmjIkfCI/AAAAAAAACtE/6l-cpBtDULU/s320/6349168_5949015_1193139338_e684ddabca716400.jpg" width="320" /></a></div><div style="background-color: transparent; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span id="internal-source-marker_0.9540658828336746" style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">გულს ხომ ასე ცოტა ყოფნის... რომ გათბეს...</span><br /><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">მეორ კვირაა გეჩხუბები. თუმცა შენთვის არაფერი მითქვამს. მეორე კვირაა გიწყრები. თუმცა ეს უფრო საკუთარ თავთან კამათს გავს. ისევ და ისევ, არგუმენტ დამსხვრეული, ფაქტ გახუნებული, მაინც იმას ვუბრუნდები რაც ისედაც კარგად ვიცოდი. უბრალოდ კიდევ ერთხელ მიწევს ამის აღიარება.</span></div><div style="background-color: transparent; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;"></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span" style="white-space: pre-wrap;"><a name='more'></a></span></span><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">აღიარება იმისა რომ წარმოუდგენლად ძნელია ხოლმე შენთან ურთიერთობა. საოცრად მავნე, აბეზარა, ნერვების ამწეწველი ხარ. ზოგჯერ შენი საქციელი საკმარისია იმისთვის რომ სამყარო ამოვატრიალო შიშველი ხელებით და დაუფიქრებლად დავფერფლო. ზოგჯერ ისეთი ცივი ხარ რომ მიკვირს კიდეც ჩქეფს თუ არა შენს ძარღვებში თბილი სისხლი. შენს სიჯიუტეს ჭკუიდან გადავყავარ. სისხლი მიდუღდება როცა ჯიუტად ამტკიცებ იმას რაშიც თავადაც დარწმუნებული ხარ რომ სიცრუეა. კბილმტკივანი დათვივით ვბრგვვინავ და ვახშობ ყველაფრის დალეწვის სურვილს....&nbsp;</span></div><div style="background-color: transparent; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;"></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span" style="white-space: pre-wrap;"><br /></span></span><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">მაგრამ ეს ართ დიდ გუნდად შეკრული საწყალი მიზეზები ისეთი უსუსური, საყალი და წამიერი ხდება როცა შენ გხედავ. როცა შენს ჭირვეულ მზეს მოვპარავ ხოლმე სხივს. როცა ვაცნობიერებ იმას რომ ერთი წუთი, ერთი წამითაც ვერ წარმომიდგენია ცხოვრება შენს გარეშე. ამ პლანეტაზე შენ ჩემი ჰაერი ხარ. შენ ჩემი მიზეზი ხარ. </span><br /><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"></span><br /><div style="margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: center;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">შენა ხარ ჩემი განთიადი, ჩემი დაისი.</span></div><div style="margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: center;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">ჩემი ოცნების დასასრული და დასაწყისი.</span></div><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"></span><br /><span style="background-color: transparent; color: black; font-family: Arial; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">ახლა უკვე მეღიმება. რადგან ნებისმიერი ამოფრქვევა არარაობა იმ დიდ და ნათელ მუდმივთან რაც ჩემშია. </span></div><div style="background-color: transparent; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span" style="white-space: pre-wrap;">ვიცი რომ ეს ყველაფერი უპარაშუტოტ ხტომას ძალიან ჰგავს. მაგრამ მე სხვაგვარად არ შემიძლია.&nbsp;</span></span></div><div style="background-color: transparent; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span" style="white-space: pre-wrap;">p.s. შენ გარეშე ცხოვრება არა მარტო არ წარმომიდგენია, არამედ არც ვაპირებ. რატომ? იმიტომ რომ მე შენ მიყვარხარ!</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-7335495746238386134?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-21773732969008803712010-11-20T02:29:00.000+04:002010-11-20T02:29:45.938+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TObw5Wm0KUI/AAAAAAAACsY/O96kbYPNIX4/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TObw5Wm0KUI/AAAAAAAACsY/O96kbYPNIX4/s1600/images.jpg" /></a></div>ოო, რა ღამეაა..<br />მოწმენდილი ცა, მთვარე, შენ და ღამის ვნებიანი ბლუზი...<br />ჰაა, არავითარი მელანქოლიური რომანტიკა. დღეს თამაშის ხასიათზე ვარ.<br /><br />ერთი..ორი..სამი..<br /><br />ჩუუ. მუსიკა იწყება...<br /><br />არის ამ ღამეში რაღაც რაც ვნებებს აღვივებს.. არავითარი რევერანსები, თაიგულები, კომპლიმენტები..<br />მხოლოდ ვნება...<br /><br />ერთი..ორი..სამი...<br /><a name='more'></a><br />ბლუზი თავად გვკარნახობს რიტმს...<br /><object height="28" width="411"><param name="movie" value="http://embed.prostopleer.com/track?id=4644396sTlr"></param><embed src="http://embed.prostopleer.com/track?id=4644396sTlr" type="application/x-shockwave-flash" width="411" height="28"></embed></object><br />ერთი..ორი... სამი....<br /><br />გიკვირს რამ შემცვალა? ჰმ... და რა იცი რომ შევიცვალე? იქნებ სულაც ასეთი ვიყავი და ახლა მხედავ ისეთს როგორიც ვარ?<br /><br />გაგიკვირდა?... ჯერ სადა ხააარ!!!.. ერთი...ორი.. სამი... ღამე მხოლოდ იწყება...<br />ეღრთი..ორი..სამი...<br /><br />დაივიწყე.... ყველა კანონი რომელიც გახსოვს... ყველა დოგმა...<br />დღეს ერთი უბრალო ვნება დაამსხრევს ყველა კედელს...<br />ერთი...ორი.. სამი....<br /><br />მოდი ახლოს.... აი ასე.... იგრძენი რითმი და სხეულის რიტმი....<br />ერთი..ორი... სამიი...<br /><br />მმ.. შენს თვალებში ვხედამ ამ პატარა ეშმაკუნებს...კააარგია, მომწონს...<br />ერთი...ორი....სამიიი<br /><br />აი, ასე..ნელ ნელა შენშიც ქრება მორიდებული გოგონა...<br /><br />ერთი..ორი..სამი...<br />ნუ ცდილობ თავი აკონტროლო... მიუშვი ნებაზე ვნება. ის თავად გიკარნახებს როგორ ომოძრაო ბლუზის რიტმზე...<br /><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ერთი.. ორი... სამი...</div>გრძნობ რა ზედმეტია შენს ყელზე შემოკრული პერანგის ღილები!?...<br />ერთი...ორი..სამი....<br />ჩუუ... რა დროს სიტყვებია.... ეს ხომ ბლუზია... არ გესმის. მოიწე, ყურში გიჩურჩულო.. აი ასე...<br /><br />ერთიიი ..ოოორი...სსსამი...<br /><br />მმ. როგორ ვგიჟდები შენს სხეუილზე, სიამოვნების ტალღებისაგან, პაწაწინა ხორკლები რომ გაყრის და ჟრუანტელი გივლის...<br /><br />ერთი..ორი....სამი...<br />და სამყარო ვანგოგის "ვასრკვლავიანი ღამე"სავით გადნა ჩვენს ირგვლის...<br /><br />ერთი..ორი...სამი<br />და უკვე შენს მკერდში ვგრძბობ ამ რიტმს...<br /><br />ერთი..ორი...სამი<br />და უკვე შენ თავად ვეღარ ცნობ საკუთარ თავს...<br /><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ერთი..ორი...სამი..</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div>და თავადაც გრძნობ როგორ პულსირებს ცეცხლის ალი შენს ძარღვებში...როგორ გუხურს ხელის გულები...<br />ერთი...ორი..სამი...<br />და მკლავებში ვნებით თვალებანთებული შენი სინამდვილე მყავს...<br />ერთი..ორი..სამი...<br />და ორთავსე გვიყვარს ეს ღამე...<br /><br />ერთი..ორი..სამი...<br /><br />და ორთავეს გვეშინია რომ დილის სხივი ჩვენი ბედნიერების კარდებს მოუსწრებს და ნეგატივს გაგვიფუჭებს.. თუმცა ჯერ ღამეა<br />ერთი..ორი...სამი<br />და სულაც არ მაინტერესებს ის რაც იყო... წარსული გასული დღეა..დაიფერფლა, ჩაიღვენთა... ახლა ჩვენი ღამეა..<br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ერთი...ორი..სამი..</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div>მხოლოდ მე და შენ.. და მთელი დედამიწაც ღამეს წაუღია... დღეს შენ ჩემი ხარ..იმიტომ რომ მე ასე მსურს.<br />ერთი..<br />ორი...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TOb1l2lAVjI/AAAAAAAACsc/Ns_ujb5bUzY/s1600/74fe1dbd183a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="156" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TOb1l2lAVjI/AAAAAAAACsc/Ns_ujb5bUzY/s320/74fe1dbd183a.jpg" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-2177373296900880371?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-47984704679607323152010-11-12T03:01:00.000+04:002010-11-12T03:01:18.101+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TNxz7lPkyWI/AAAAAAAACr4/coZJmDlBxFI/s1600/1204126732_21.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="222" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TNxz7lPkyWI/AAAAAAAACr4/coZJmDlBxFI/s320/1204126732_21.jpg" width="320" /></a></div>ო როგორ ვერ ვიტან ბანზე აგდებულ სიტყვებს. როცა ისეთი გრძნობა გაქვს &nbsp;თითქოს ქალაქის ცნობათა ბიუროს "ფორტოჩკაში" გაქვს თავი შეყოფილი და შენს ყოველ დასმული შეკითხვას &nbsp;ერთფეროვანი კლიენტთა მომსახურებისაგან დაღლილი მსუქანი დეიდა პასუხობს, თან აი ისე, შეკითხვებს რომ ირჩევს და სრული უფლება აქვს არ გიპასუხოს, წაიყრუოს, გაგიტაროს, უპასუხოდ დაგტოვოს, იმიტომ რომ კიდევ ერთი უბრალოდ "კითხვის დამსვლელი ვიღაცა ხარ".<br /><a name='more'></a><br />როცა შენს დიალოგს ჰმ-ჰმს ძახილში ნახირივით მიდენიან დასასრულამდის.<br />როცა შენს ახალ ამბებს დაბალი ხარისხის პარფიუმერიის კატალოგივით ფურცლავენ და ყოველ ჯერზე ამბობენ "სისულელეა.... სხვა?.... ეს იყო!.... მეტი არაფერია?"<br />როცა საუბრის ადუღებულ სურვილს ინდეფერენტულობის უკიდეგანო დოზით გიმლაშებენ ისე რომ მისი გასინჯვა შენც აღარ გინდა.<br />როცა შენთან დიალოგი პატიმრის საკანში შეგდებულ ულუფას უფრო გავს "არ ამოწყდეს შიმშილით ეს საწყალიო".<br />როცა წარმოდგენაში შენი დაგეგმილი საუბრის სცენარი უნიჭო სცენარისტის წნეხში გატარებული, გარედაქტორებული ტექსტივითა აწითლებული წითელი ფანქრითაა გადასწორებულ, ჩასწორებულ, მიშლილ-მონიშნული და როცა აღარ იცი ეს შენთვის გამოყოფილი დრო, რომელის წამების თვლაც უკვე ყურშიც გარკვევით გესმის დაყოვლი წამი მხოლოდ ერთს იმეორებს "სხვა?","ილაპარაკე!","სხვა?","ილაპარაკე!", სწორედ ეს დრო რითი შეავსო, იმიტომ რომ ყველაფერი გადაგიწითლეს, ჩაგისწორეს, შემოგიხაზეს.<br /><br />არა, ეს ის თემა არ არის, არც ეს. არც ის. არც ეს კითხვა... და ბოლოს დაბნეული შლი ხელებს და თავს ეკითხები "აბა რაა!?"<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TNx1WZbAiiI/AAAAAAAACr8/A45FLx1U-jc/s1600/012131504687f316ee733fy6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TNx1WZbAiiI/AAAAAAAACr8/A45FLx1U-jc/s320/012131504687f316ee733fy6.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>ო როგორ ვერ ვიტან "ისევ შემოგვიარეთ", "ჩვენ გადმოგირეკავთ","ჩვენთვის სულ ერთია","როგორც გენებოთ"-ის მაგვარ გრძნობებს.<br />ო როგორ ვერ ვიტან როცა ასეთ განწყობაზე ვდგები და იმასაც ვერ ვიტან რაც ჩემში მერე იბადება. როცა სურვილი გიჩნდება ისევე მოიქცე როგორც გექცევიან.<br />მაგრამ რაოდენი სასიამოვნო შეგრძნება გეუფლება მაშინ როცა ეს ყველაფერი ქერება.. და ეს ყველაფერი მართლაც გაქრება როგორც ქაფი ქვიშაში, როცა აღმოაჩენ რომ უბრალოდ შეუსაბამო მომენტი იყო..... და მეტი არაფერი....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-4798470467960732315?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-3000917284296774442010-11-11T00:04:00.000+04:002010-11-11T00:04:13.633+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TNrvG4zU9-I/AAAAAAAACrs/l1JQtCbRWuc/s1600/horizonti.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TNrvG4zU9-I/AAAAAAAACrs/l1JQtCbRWuc/s320/horizonti.jpg" width="240" /></a></div>მტვრის ბუღში გახვეულ ქალაქიდან შორს. კვარიათისკენ. აქეთ მომავალს ყოველთვის გაურკვეველი სიმშვიდით მევსება გული. არეულ, აყაყანებულ, დამტვერილ, ერთ- გაურკვეველ-მშფოთვარე ემოციად ქცეულ ქალაქიდან განშორებაზე უფრო მეტია. აქ მთავრდება უკვე მობეზრებული, მოყეჭებული, რუტინული წრებრუნვის ზღვარი და იწყება სხვა, სუფთა, წმინდა, ვრცელი, ჯერ უცნაური და თვალუწვდენელი შორეთი.<br /><br />საოცარი ზღვაა. ისიც არ ღელავს. იმდენად მშვიდი და უჩვეულოდ წყნარია რომ ტალღის ხმაც არ ისმის. ზღვა არ იძვრის. უბრალოდ სველ კენჭებთან მთავრდება. ზღვაც უზომოდ მშვიდია. მხოლოდ ღამის ბრიზი ხატავს მის თითქმის სარკედ ქცეულ ზედაპირზე უცნაურ იეროგლიფებს.<br /><br /><a name='more'></a><br />სანამ მოვიდოდი მზე უკვე გაიხსნა ზღვაში და ახლა ზღვას გადმოედი მისი ოდნავი სითბო.<br /><br />ჯიბეში ტელეფონი მეწვის. კატასტროფულად ვგრძნობ შენი ხმის გაგონებას. მითუმეტეს რომ არც ქარის, არც ტალღის, არც თოლიის ჩამიჩუმიც არ არის. ვგრძნობ რომ შენი ხმა ერთად ერთია რამაც ამოდენა სიცარიელის ართბაშად ამოვსება შეუძლია და იმასაც ვგრძნობ რომ თუნდ ზღვაც ღელავდეს, ქარიც წუოდეს. მაინც შენი ხმის გაგონება მაკლია. შენ მაკლიხარ აქ, ხმელეთის და ზღვის, დღისა და ღამის გასაყართან.... და აი აქ.... უფრო ჩემში.<br /><br />მაგრამ აქ შედარებით მშვიდად ვარ. ცოტათი მაინც ვარ შენთან ახლოს. ოდნავ. სულ ოდნავ.<br /><br />თითების სწრაფი მოძრაობა. გაბმული ზუმერი და... გამარჯობა.<br /><br />სად იყო დამტვერილი, აყაყანებული, რუტინული ქალაქი? სად დაიკარგა ნაცრისფერი დღე? სად წავიდა აქამდე გავლილი წამიანი საათები?...<br />რა ბანალურობამდე ადვილი ყოფილა უშენობის მტვრის ჩამოყრა შენთან ყოფნის ბედნიერებიდან.<br /><br />აქ ყოველთვის სიწყნარეა. აქ მშვიდად ვარ. დღეს ზღვაც საოცრად მშვიდია. არ ღელავს. ზღვაც არ ღელავს. განაბულია. გასუსულია.<br />იქნებ ისიც დაიღალა და სიმშვიდე მოსწყურდა!?<br />ძილი ნებისა ზღვაო. ხვალ ახალი დღე იქნება! იქნებ ღელვაც მოგვიწიოს...<br />დღეს კი მშვიდად ხარ. არც მე არ ვღელავ.<br />უკვე შევავსე სიცარიელე მისი ხმით....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-300091728429677444?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-14432664287742808152010-11-07T22:55:00.000+04:002010-11-07T22:58:32.520+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object height="344" style="background-image: url(http://i1.ytimg.com/vi/HV044u2njBg/hqdefault.jpg);" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HV044u2njBg?fs=1&amp;hl=ru_RU"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/HV044u2njBg?fs=1&amp;hl=ru_RU" width="425" height="344" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ეს უბრალოდ ამოღლეტილი ნაჯლეჯია ერთი სევდიანი მონოლოგის. არც დამიმონტაჟებია. უბრალოდ როგორც ფურცელი წიგნიდან, ისე ამოვღლიტე და დავდე აქ.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">როცა ამას ვინმე ეკრანიდან გიყვება, გსიამოვნებს.თითქოს დარდში გეზაიარები და რაღაცნაირად გიმსუბუქებს. ძალაუნებურად გიტრიალებს ფრაზა "აა, შენაც... ხო, მასეა. კი!!!.."</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">მაგრამ შემდეგ უფრო ღრმა სევდა გრჩება როცა აღმოაჩენ რომ ისიც შენსავით არა პასუხს იძლევა, არამედ კიხვას უსმევს საკუთარ თავს! თავს!?.. თუ!?</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">თუმცა რა კითხვა, ან რა პასუხი!?</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ეგ ხო უდაოა... ბედნიერება ისაა როცა ის გელის!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1443266428774280815?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-76128529387909586262010-11-01T02:23:00.000+04:002010-11-01T02:23:26.511+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TM3qERW25kI/AAAAAAAACq0/T1paAaGXoEM/s1600/jibis+bloknoti.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TM3qERW25kI/AAAAAAAACq0/T1paAaGXoEM/s320/jibis+bloknoti.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">დღეს ისეთი მომხიბვლელი იყავი. ლაღი და თავისუფალი ყოველგვარი რუხისგან. შენი ღიმილით გული თბებოდა. არც სიგარეტს აწვალებდი გალლაკული ფრჩხილებით, არც ტუჩს იკვნეტდი, არც სიგარეტის კოლოფს ჭმუჭნიდი ოფიციანტის მოლოდინში. ისიც კი აღიარე რომ ეს მუსიკა გიყვარს, არც ზღვის პროდუქტების გასინჯვაზე გითქამს უარი... მითუმეტეს გამიკვირდა ეს შენ რომ შემომთავაზე. "თეთრ ღვინოს დავლევთ"ო განაცხადე... თან თვალებში შემომხედე, თითქოს და "ნახე? მეც ვიცი სასმელის არჩევა"ო. უხვად იღვრებოდა შენი ბაგიდან თავისუფალი ღიმილის სითბო.&nbsp;</span></span><br /><a name='more'></a><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">მერე ვიღაცის მაგიდისკენ მიმავალი ოფიციანტის სინაზე დადებულ ტკბილეულს გააყოლე თვალი... წამით დაინტერესდი. მაგრამ "არა. მე აღარ ვჭამ ტკბილეულს"ო თითქოს საკუთარ თავს გაუწყერი და ისევ კეკლუცად შემომანათე მზერა.</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">ეს სუნამო... შენი სუნამო.. თუმცა უკვე აღარ ვიცი ეს სუნამოა თუ შენ იყავი ასეთი მათრობელი. მსუბუქი, გაზაფხულის სურნელით, ოდნავი, თბილი მოტკბო ნოტებით სავსე.</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">"ნახე? გესმის რას უკრავენ?. წამოდი ვიცეკვოთ!" წამოენთე უცებ და საცეკვაოდ გამიყვანე. რამდენი ხანია არ გვიცეკვია ერთად, გავიფიქრე მე.... "რამდენი ხანია ერთად არ გვიცეკვია?" სთქვი შენ, ჩემს ყელზე ხელებ შემოხვეულმა ჩამიჩურჩულე ოდნავი სევდით და რიტმს ააყოლე თეძოები.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">ცეკვის დროს მეტი არც არაფერი გითქვამს.. უბრალოდ თვალებში მიცქერდი და მეც უმოწყალოდ მხიბლავდა შენი აციმციმებული, რაღაცნაირი, თბილი ნათებით ანთებული თვალები...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">მუსიკა... შენ და ეს მოჯადოებული ცეკვა... მკერდზე მიგიკარი და შენც მხარზე დამადე თავი... ღმერთო ჩემო რა სიმშვიდეა გულში როცა შენ აქ ხარ.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">თითქოს იგრძენი რაღაც, თავი ასწიე და ისევ ჩამხედე თვალებში. გამიღიმე, თვალები დახუჭე და ახლა უკვე ლოყაზე მომადე შენი თბილი ლოყა....</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">გვიან. შენი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელები უკვე ერთად შეკრულნი გეჭირა ხელთ. ლამპიონებით გადანათებულ ქუჩას მოვუყვებოდით და მერე, უკაცრიელ მოდენთან, ჩემს პიჯაკზე ჩამომჯდარნი ვსაუბრობდით. შენ მაღალსართულიანი სახლის ფანჯრებიდან გამოსული შუქით ცდილობდი დაგედგინა თუ როგორი ოჯახი ცხოვრობდა იმ ფარდებს მიღმა. როგორ ცხოვრობდნენ, როგორ უყვარდათ ერთმანეთი. მერე კი იქვე, მინდორზე წამოვწექით და ვარსკვლავებით მოკირწლულ ცას დავუწყეთ ცქერა.... ის ისეთი შორი და ლამაზი იყო... შენ ისეთი ახლო და მოციმციმე... ღამე კი ისეთი თბილი და მშვიდი... ბედნიერი....</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">მერე კი.... მერე კი ... გეტყოდი კიდეც რომ....</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">გეტყოდი კიდეც ეს პაემანი რომ შემდგარიყო....</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">თუმცაღა... შედგება. რათქმაუნდა შედგება.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-7612852938790958626?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-75127321426259837422010-10-25T02:32:00.000+04:002010-10-25T02:32:14.029+04:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TMSoI4mhPDI/AAAAAAAACpQ/xz5xlwYQwyA/s1600/01may05.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TMSoI4mhPDI/AAAAAAAACpQ/xz5xlwYQwyA/s320/01may05.jpg" width="320" /></a>შავი ღვინო მინდა, ოდნავ რომ დაკრავს მთვრალი, მწიფე ალუბლის გემო....<br />სავსე მთვარე მინდა, ზღვაზე რომ გააბას ოცნებაში მიმავალი ბილიკი...<br />წყნარი ზღვა მინდა, მთვარის ბილიკი რომ არ ამიმღვრიოს...<br />ზღვასთან კოცონი მინდა, შეციებული მუზები რომ გავათბო...<br />ჩუმი სიმღერა მინდა, გულიდან რომ ამოდის გრძნობად და არა ბგერად...<br />სიჩუმე მინდა, შენი გულისცემით დარღვეული...<br /><a name='more'></a><br />ვარსკვლავივით მოციმციმე თვალები მინდა, მათში რომ დავიკარგო...<br /><br /><div style="text-align: center;"></div><div> &nbsp; &nbsp;<div style="color: #595653; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: 11px; padding-right: 5px; padding-top: 10px; text-align: left;"> &nbsp;Discover Simple, Private Sharing at <a href="http://drop.io/">Drop.io</a> &nbsp;</div>&nbsp;<object height="100" width="400"> &nbsp;<param name="movie" value="http://s3.amazonaws.com/stlth/static/production/swf/audio_controller.swf"></param>&nbsp;<param name="wmode" value="opaque"></param>&nbsp;<param name="flashvars" value="song_label=myzuka.ru_06_nights_in_white_satin_notte_di_luce_.mp3&amp;music_track=http://drop.io/download/public/kejm3cfkd6jo6gabcd8o/42eface4d8be8d448c3abeb7b6d77cd4a4990f00/Asset/49546706/v3/web_preview&amp;autoplay=false"></param>&nbsp;<embed src="http://s3.amazonaws.com/stlth/static/production/swf/audio_controller.swf" type="application/x-shockwave-flash" wmode="opaque" width="400" height="100" &nbsp; &nbsp; flashvars="song_label=myzuka.ru_06_nights_in_white_satin_notte_di_luce_.mp3&amp;music_track=http://drop.io/download/public/kejm3cfkd6jo6gabcd8o/42eface4d8be8d448c3abeb7b6d77cd4a4990f00/Asset/49546706/v3/web_preview&amp;autoplay=false"> &nbsp;</embed> &nbsp;</object></div><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;">სივრცე მინდა, ამ ოთახში ვეღარ ეტევა სული...</div><div style="text-align: left;">სუნთქვა მინდა, ღრმა, სუფთა, თავისუფალი...</div><div style="text-align: left;">აზრი მინდა შენთან ერთად აწყობილი...</div><div style="text-align: left;">დარდი მინდა, ჩემი შენთვის წართმეული...</div><div style="text-align: left;">ენა მინდა, მხოლოდ ჩვენი საცნაური...</div><div style="text-align: left;">ღამე მინდა, შენთან ერთად გაცრეცილი...</div><div style="text-align: left;">ის შენი ქათმის სალათიც მინდა ასე რომ მაძალებდი...</div><div style="text-align: left;">ის მოხარშული წაბლიც მინდა "ზმეიკით", რატომაც არა!?</div><div style="text-align: left;">მინდა და ამაში არც არაფერია გასაკვირი.&nbsp;</div><div style="text-align: left;">დღეს ხომ საოცარი ღამეა. ძალიან საოცარი.</div><div style="text-align: left;">სწორედ ის ღამე, ყოველივე ამის გარეშე რომ უბრალოდ მზე ჩასული რომ იქნება და მეტი არაფერი.</div><div style="text-align: left;">შენს აივანთანაც მინდა ვიმღერო, მერე რა რომ ასეთი ხმა არ მაქვს.. სამაგიეროდ მასზე უფრო ძლიერი და დიდი არგუმენტი მაქვს ამისთვის.</div><div style="text-align: left;">და თუ ვინმე აქ შემობრძანებულს ეს ყველაფერი არ ეპიტნავება ერთი მკითხოს მე თუ მენიახურება ის...</div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 15px;"></span></div><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; text-align: center;"><span style="-webkit-border-horizontal-spacing: 1px; -webkit-border-vertical-spacing: 1px; color: #222222; font-family: Verdana, Tahoma, Arial, 'Trebuchet MS', sans-serif, Georgia, Courier, 'Times New Roman', serif; line-height: 19px;"><b>მინდა ვიყოთ ერთად&nbsp;</b></span></div><span style="-webkit-border-horizontal-spacing: 1px; -webkit-border-vertical-spacing: 1px; color: #222222; font-family: Verdana, Tahoma, Arial, 'Trebuchet MS', sans-serif, Georgia, Courier, 'Times New Roman', serif; line-height: 19px;"><div style="text-align: center;"><b>სოფელში და წვიმდეს,</b></div></span><span style="-webkit-border-horizontal-spacing: 1px; -webkit-border-vertical-spacing: 1px; color: #222222; font-family: Verdana, Tahoma, Arial, 'Trebuchet MS', sans-serif, Georgia, Courier, 'Times New Roman', serif; line-height: 19px;"><div style="text-align: center;"><b>შემოჩვეულ სევდას</b></div><div style="text-align: center;"><b>წვიმის ცვარი შლიდეს.</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>იფარავდეს შინდი</b></div><div style="text-align: center;"><b>შეციებულ ჩიტებს,</b></div><div style="text-align: center;"><b>შენ კი ჩემი დიდი</b></div><div style="text-align: center;"><b>სიყვარული გჭირდეს...</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>მინდა ვიყოთ ერთად,</b></div><div style="text-align: center;"><b>არა ვგავდეთ დიდებს,</b></div><div style="text-align: center;"><b>გიკოცნიდე ლამაზ,</b></div><div style="text-align: center;"><b>საფერებელ თითებს.</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>მთელი ღამე თბილი,</b></div><div style="text-align: center;"><b>ხშირი წვიმით წვიმდეს,</b></div><div style="text-align: center;"><b>შენ კი ჩემი დიდი</b></div><div style="text-align: center;"><b>სიყვარული გჭირდეს!...</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; color: black; font-family: 'Times New Roman'; font-size: medium; font-weight: normal; line-height: normal;">უბრალოდ გვერდით იჯდე მინდა, უბრალოდ სიცოცხლის მიზეზი რომ მქონდეს...</span></b></div></span><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><br /></span><br /><div style="text-align: left;">.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-7512732142625983742?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-15293305861695110082010-10-20T10:47:00.000+04:002010-10-20T10:50:46.325+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SrPyt5y49yI/AAAAAAAAA5Y/a3ORilMo8l4/s1600-h/4z3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" iq="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SrPyt5y49yI/AAAAAAAAA5Y/a3ORilMo8l4/s320/4z3.jpg" /></a></div><br />თითქოს სადღაც აქ არის...შენი ლურჯი თვალები...<br /><br /><br /><br />თმის სურნელი მომნატრებია. გვერდით იდგა და ჩემსენ მოქროლილმა ქარმა გამახსენა ის რაც მომნატრებია. ოდნავ დანამული, ყვავილოვანი სურნელით გაბრუებული სურნელი. ძალიან მინდოდა შევხებდი. ხელით მომეზიდა ჩემსკენ და ხარბად, ღრმათ ჩამესუნთქა. სწორედ ისე ჰაერს რომ კბეჩს წყლიდან ამოყვინთული მყვინთავი. ნებისმიერ სუნამოზე უფრო მათრობელი და მიმზიდველია.სასურველია.<br /><br /><a name='more'></a><br /><br />ტუჩზე პომადისგან არაფერი დარჩენოდა, თავადაც წუხდა მაგრამ ეს პომადები ასიეთი გემრიელია. თანაც ეს ჩვევა - ტუჩების კვნეტა - რომ არა კიდე დიდხანს გაძლებდა. ფარული ღიმილი იკრთოდა. დაძაბული. კაურკვეველი ღიმილი. რაღაც, საჭირო სიყვის თქმა რომ გინდა და სიტყვას გპარავს აი ისეთი ღიმილი. შეშველი მხრები სიცივის გამო ებუზებოდა. გრძელი, ლამაზი თითების მოძრაობით ცდილობდა მოეძრო სიცივის თავშალი, მაგრამ არ გამოდიოდა. არც ჩემი პიჯაკის მოხურვა უნდოდა. ეგ არ შეიძლებოდა. ეგ დათმობა იქნებოდა, თითქმის კაპიტულაცია.<br /><br /><br /><br />არაფერს დავიშურებდი...ერთხელ რომ მას შევხვედროდი...<br /><br /><br /><br />ტუშით დამძიმებული წამწამების ჩრდილი ფარავდა ლამაზად გაღებილ მაგრამ ძალიან სევდიან, ზალიან მშობლიურ თვალებს. დროდადრო მზერა გაუშეშდებოდა, არ ვიცი ამ დროს მუსიკას უსმენდა თუ ფიქრს მიყვებოდა სადღაც. მერე ჩემს მზერას აწყდებოდა. ჩამაცქერდებოდა თვალებში და ეღიმებოდა. არ ვიცი რაზე. იქნებ იმაზე რომ ძალიან დაჟინებული მზერა მქონდა. მეც ვიგრძენი რომ მთელი არსებით ყურადრებით ვათვალიერებდი, თითქოს მისი მზერის შეიგნით მინდოდა შემეღწია. არა და ასეც იყო. იყო და ვაღწევდი კიდეც. ხო, ასეა ჩემდა გასაკვირადაც. იმდენად შიშველი იყო ჩემთვის მისი სულის სიმები რომ ნებისმიერი მათი შეტოკება არამარტო გრძნობადი, არამედ ხილვადიც იყო ჩემთვის. მაგრამ ეს მხოლოდ ჩემთვის. სხვისთვის კი საჟღარუნო სნსტრუმენტია. და ეს საოცრად მაბრაზებს, საოცრად. მაგრამ ჯიუტია. მაგრამ ლამაზიცაა. მაგრამ საყვარელია და ჩემია. ჩემია თუმცა არა კუთვნილი, არამედ ჩემმიერი, ჩემიანი, მე . თუმცა ამის კატეგორიული წინააღმდეგია.<br /><br /><br /><br />ისევ და ისევ, მე ვფიქრობ შენზე...<br /><br /><br /><br />ძალიან მომნატრებია. უზომოდ. პირველად ვიგრძენი რომ გულში რაღაც ჩათბა. რაღაცამ გამოანათა და გალღვა. ოდნავ, მაგრამ საოცარი სითბოთი. არა. არ მინდა ვიფიქრო რომ ეს საღამო მალე დასრულდება. არააა. არ მინდა. ამაზე ფიქრი ყველაფერს აფუჭებს. ნახე, გაიღიმა. მე გამიღიმა? ხო! რაა? აა, სიმღერა გაგახსენდა? ხო ისარის მე რო გიძღვნიდი. ახლაც შენ გეძღვნება. განა რამე შეიცვალა? არა, ეს ჩემში არ შეცვლილა. ჩემში. ერთი წელი მარტოობის და ერთი საღამო შენთან ერთად, აი აქ დგომის.შენი ცქერის, შენით ტკბობის.<br /><br /><br /><br />და შენი თმების ოკეანეზე....<br /><br /><br /><br />ნინო ქათამაძის კონცერტი. ბათუმი. ტარაბუა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1529330586169511008?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-22582891354568214302010-10-19T18:46:00.000+04:002010-10-20T22:12:16.519+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TL2sogUT18I/AAAAAAAACoI/kiPVlWa25hs/s1600/broken-piano-keys.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="210" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TL2sogUT18I/AAAAAAAACoI/kiPVlWa25hs/s320/broken-piano-keys.jpg" width="320" /></a></div>რა უსუსური ხარ როცა გინდა ეს მომაბეზრებელი, მძიმე, შედედებული სიჩუმე დაბრდღვნა, დააქუცმაცო, გაარღვიო და როცა ხვდები რომ შენი ყოველგვარი მცდელობა უბრალოდ კიდევ ერთი მოშლილი სიმია შენს ისედაც დაჭიმულ ნერვებზე. გაღიზიანებს თითქმის ყველაფერი. ისეთი უმნიშვნელო ნიუანსკიც კი როგორიც დერეფანში, მეზობლის მიერ ზრდილობიანად და ღიმილით ნაკითხი " როგორ ხარ!?" . გინდა გადმოანთხიო ყველაფერი, გინდა თავზე დააყარო ცხელი ავასავით ის გავარვარებული და ამოხარშული "ასე ვარ" რომ იგრძნოს, საკუთარი კანით მისი აუტანელი სიმხურვალე და სიმჟავე.მაგრამ უბრალოდ უღიმი. საკონტროლო კითხვით იშორებ და გზას განაგრძნობ.<br /><br /><a name='more'></a>როცა მეგობრების, მუსიკის, მომღიმარი სახეების გარემოცვაშიც იმ საძაგელ სიცარიელეს გრძნობ რომელიც დინამიკებიდან გადმოსულ ბასებზე მეტად გიჟრიალებს ყურებში...<br /><br />როცა ათასი რჩევა-დარიგება, სხვისი გამოცდილება, პრობლემის გადაჭრისეული გზები მაბეზარა ბუსზებივით გახვევია თავს...<br /><br />როცა ნებისმიერი კაკუნი შენი სულის კარებზე გაავებულ, გაწბილებულ "უგუნებობას" აღვიძებს და ისიც დაუფიქრებლად მოიწევს საკბენად ... სულ ერთია ვინ აკაკუნებს... ყველა უცხოა...<br /><br />როცა გული გთხოვს "აქედან" გაქცევას და შენაც ეს გინდა. გაქცევა არა... უფრო მოწყვეტა და სწრაფად გაქანება საითკენღაც. გინდა სახით იგრძნო შემხვედრი ქარი და სივრცე გინდა დიდი... გაშლილი სივრცე ამოსაფრქვევად მომზადებული შენი სულისთვის.... &nbsp;გინდა ყვირილად დაბადო ყოველივე ის რაც შენში იყო.. ერთ დიდ...გამსჭოლ, კისრის ძარღვების დამძაბავ, ფილტვების და სულის დამცლელ ყვირილად...<br /><br />მაგრამ ზიხარ და ერთად ერთი რამ რაც ყოველივე ამას ფარავს შენი წყნარი სახეა... არც ერთი ნერვი არ გიტოკავს ქარიშხლის მომლოდინედ... უბრალოდ, ზოგჯერ თუ ოდნავ გამოჟონავს თითების წვალებით, ტუჩის მოკვნეტით ან უეცრად გამოხატული მოჭარბებული "ხალისით"... მაგრამ კითხვაზე "რა იყო" ისევ მომზადებული და გაშალაშინებული "არაფერი კაცო" ისმის...<br /><br />ასეთ დროს ერთი ძალიან უცნაური აზრი აგეკიდება... რა იქნებოდა აი ეს ყველაფერი ერთი ღერძის გარშემო რომ იყრიდეს თავს. გროვდებოდეს და მერე... აი ასე, ერთი სულის შებერვით...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TL2sPAqZM5I/AAAAAAAACoE/-s36EILjM8Y/s1600/Dandelion-seed-head-blowi-001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="192" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TL2sPAqZM5I/AAAAAAAACoE/-s36EILjM8Y/s320/Dandelion-seed-head-blowi-001.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">&nbsp;фуууу... და იფანტებოდეს უგზო-უკვლოდ.&nbsp;</div><div style="text-align: center;">აი ისევე, მინდორში დაკრეფილ ბაბუაწვერებს სულს რომ უბერავენ ხოლმე...</div><div style="text-align: center;"><br /></div>თუმცა... რატომაც არა!?<br />შესაძლოა.<br />ცოტათი ძნელია მაგრამ... <br />შესაძლოა...<br />უბრალოდ სული რომ შეუბერო სუფთა ჰაერი კარგად უნდა ჩაისუნთქო... ღრმად... და მერე ერთბაშად ამოისუნთქო.... ბოლმდე.... სულ ბოლომდე...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-2258289135456821430?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-43535028743190981302010-10-15T03:54:00.000+04:002010-10-15T03:54:21.449+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLeGslGIa0I/AAAAAAAACn4/h4KMsU43Cek/s1600/339858.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="220" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLeGslGIa0I/AAAAAAAACn4/h4KMsU43Cek/s320/339858.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">&nbsp;წვიმა საოცარი რამაა. ის ერთნაირად უნაწილებს თავის წვეთებს ყველას, დიდსა თუ პატარას, ქალსა თუ კაცს, ცოდვილსა თუ უცოდველს. ახლაც წვიმს, ქუჩა სავსეა წყლით და გუბეებში მოციმცინე ლამპიონების შუქით. ისევე როგორც ძველ ჰოლივუდურ ფილმებში, კადრს მიღმა ხმის ან მუსიკის დადება რომ შეიძლებოდას ამ წვიმას ნამდვილად მოუხდებოდა ღამის წყნარი, ოდნავ სევდიანი ჯაზი...</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><a name='more'></a></span></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">წვიმს, სველი ქურთუკის საყელოთი ვსცდილობ დავმალო ყელი და რაღაც მშრალი მაინც დავიტოვო სახლამდე. სულელი სინოპტიკოსები, არადა როგორ ამტკიცებდნენ რომ დღეს მზე და სოცარი ამინდი იქნებოდა. მართალი ვიყავი როცა ვამბობდი, ამინდი მისმა შემქნელმა უნდა გამოაცხადოს...</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">მოკირწლულ ქუჩებზე წყლის ნიაღვარი მოედინება. გუბეებზე გადახტომას აზრი არააქვს. მე კარგა ხანია აღარ ვარ მშრალი. მითუმეტეს მას მერე რაც იმ ჯეელმა თავისი ჯიპით ჩამიარა ქუჩაში...&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">განათებული ვიტრინებიდან მოწყენილი მანიკენები უშედეგოდ ელიან მათზე შეჩერებული მყიდველის დაკვირვებულ მზერას, მათვის არავის ცხელა. &nbsp;ყველა თავისთვის მიიჩქარის, ზოგი სადარბაზოებს აფარებს თავს, ზოგიც ტაქსში ადგილის მოპოვებისთვის იბრძვის, ზოგი კი გამვლელ ავტომობილს "აკურთხებს". ყველა სცდილობს თავი დააღწიოს წვიმას... თუმცა ყველა არა...</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">წვიმს და ქალაქიც იწმინდება, დღის მტვერი, დარდი, ფიქრი და სევდა მთელი დღის განმავლობაში რომ ტრიალებდა ჰაერში ილექება, სახლის კედლებს, ხის ტოტებს მოყვება ქვემოთ და პატარა მდინარეებად მიედინება სანიაღვე არხებისკენ. ზოგი კი, ვინც სხეულით გრძნობს ამის მოთხოვნილებას... უბრალოდ წვიმის ქვეშ დგება და სახის ყოველი კუნთით გრძნობს წვიმის წვეთებს...სიგრილეს... ალერს.. შვებას...</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">წვიმს, მცივა, დავსველდი მაგრამ მიხარია... ეს არა. ის...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">....რომ იმ გალუმპული ქუჩის ბოლოს, რომლ ის დასრულებაც ასე ძალიან მინდა. იმ სადარბაზოს შემდეგ , გამოგდებული -მობუზული მეზობლის ფისო რომ დამხვდება. იმ სარკმლის მიღმა, ათასობით გადანათებულ ფანჯრებთან შედარებით ყველაზე მეტად მხოლოდ იქედან რომ იღვრება თბილი ნათება, შენ მეგულები და ის კარიც, რომელსაც ჯერ არ ჰკიდია შენს მიერ შერჩეული ბინის ნომრის პატარა ნიშნული, შიგნიდან გაიღება და ზღურბლზე შენ იდგები. ხოლო პირველი რასაც დავინახავ ეს შენი თვალებია, რასაც ვიგრძნობ შენი სითბოა, რასაც გავიგონებ შენი საყვედურ ნარევი :</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">-მოხვედი?&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">-მოვედიიი!</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">-მალე შემოდი, რა სველი ხარ?....</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">-წვიმს!....</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">-მომენატრე...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">მანამ კი ეს სველი ქუჩა, წვიმა, გაჩერებებზე აბუზული ხალხი, თითქოს ერთ ფერზე გადაღებილი ავტომობილები, მოციმციმე ლამპიონები და ღამე... ღამე... ღამე... ღამეეე და სევდიანი ჯაზი....</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLeHG_FsFsI/AAAAAAAACn8/mX-4dfyQ4nU/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLeHG_FsFsI/AAAAAAAACn8/mX-4dfyQ4nU/s1600/images.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Times New Roman';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">მალე, უკვე ახლოს ვარ.....</span></span></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-4353502874319098130?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-52705172562900257632010-10-12T22:15:00.000+04:002010-10-19T19:14:43.475+04:00<div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="303" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s320/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" width="320" /></a></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><a name='more'></a></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSjbxNduqI/AAAAAAAACnU/PCbU2FyRNMs/s1600/32462348_1221851255_19_09_2008_0316565001221820740_rosie_hardy1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br />ჩუმად, სიჩუმე არ დააფრთხო. მოდი მოუსმინე... ზოგჯერ ის ძალიან მნიშვნელოვან რამეს გვეუბნება. ჩვენ კი ვხმაურობთ და ყურს არ ვუგდებთ..<br />ჩუუუ... სიჩუმეს მოუსმინე...<br />ის ბროლივით მტვრევადი და ნაზია... ნახე!? მოუსმინე<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSlgiH8DvI/AAAAAAAACnc/3eSMQkJ_Xqw/s1600/%D0%9A%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%8F+2096x1392_Love_Couples_22.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLSlgiH8DvI/AAAAAAAACnc/3eSMQkJ_Xqw/s400/%D0%9A%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%8F+2096x1392_Love_Couples_22.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">შენი ხელების სითბო, შენი თვალების ფერი.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ხომ არ გეწყინა ვფიქრიბ, წუხელ დავთვერი შენით.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">არეულ ფიქრებს ვაწყობ, შენს თავს დავეძებ მზერით</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ჩემს თითებს ახლაც ასდის თმის სურნელება შენი.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">შენი ბაგეთა სიტკბო, ჩუმი ჩურჩულით ღამით</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">უნაზეს სიზმარს ჰგავდა გუშინ შეხება &nbsp;მათი.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">შენი სიწითლეც მახსოვს, გახვევა ვნების ალში,</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">როგორ ვეძებდით ნაპირს აშლილ ვნებათა ზღვაში.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">კოცნით დავაშრე სევდა ცრემლით ავსილი თვალის,</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">შენი ღიმილის ვერცხლით გული გამდიდრდა ლამის.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ღამე გვეფარა საბნად, ზეწრად კი შუქი მთვარის.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ახლაც მცხუნვარედ იწვის იმ კაეშანის ალი.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ჩვენ ორნი ისევ ვკლავდით ერთურთის ნდომის წყურვილს,</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ვუმკლავდებოდი ვეღარ ბაგეთა შერწყმის სურვილს.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ჭიდილში დაღლილ სულებს ჩუმად გვეპარა რული,</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">და უკვე ღამის რითმზე წყნარად გვიცემდა გული.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">დილით შენს სახეს ადგა ბედნიერების სხივი,</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ზეცად ავიდა ჩვენი წუხელ შეთხზული მითი.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">შენი ხელების სითბო, ჩუმად ნდათქვამი ფიცი</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">დრომ რომც გავიდეს მაინც არ დაირღვევა ვიცი...</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">შენი ხელების სითბო, შენი თვალების ფერი.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ხომ არ გეწყინა ვფიქრიბ, წუხელ დავთვერი შენით.</div></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">არეულ ფიქრებს ვაწყობ, შენს თავს დავეძებ მზერით</div></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">ჩემს თითებს ახლაც ასდის თმის სურნელება შენი.</div></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-5270517256290025763?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-58696477848422770092010-10-10T02:34:00.000+04:002010-10-10T02:34:10.239+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLDsv79QzDI/AAAAAAAACkg/9OnnpFAgFMw/s1600/dance-coffee-2804.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TLDsv79QzDI/AAAAAAAACkg/9OnnpFAgFMw/s320/dance-coffee-2804.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">ვინილში მუსკატიანი ყავა მომიტანეს. სიწყნარეა. ჯერ არ შევსილი ბარი სალსას რიტმებითაა სავსე. დღეს დილა შენი გამარჯობით დაიწყო. თუ გინდ უსულო ასოების საშუალებით, მაგრამ მაინც მოიტანა იმ სითბოს მცირედი ნატამალი რომელიც შენ გახასიათებს და რომელიც ჩემთვის ძალზედ მნიშვნელოვანია. საუბარი. ახლა მინდა შენთან საუბარი. აი აქ იჯდე მინდა, მერე რა რომ ყავას არ სვამ. სამაგიეროდ მე არ ვეწევი სიგარეტს. მაგრამ ყავა და სიგარეტი ხომ ძალიან უხდება ერთმანეთს. გარეთ წვიმს და მიხარია. არა, წვიმა დიდად არ მხიბლავს... უფრო ის .. რაც წვიმებს მოყვება. ეს ზამთარია და დანატრებული შეხვედრით გამლღვარი გული. ვიცი... ელი კიდეც.</span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">მერე რა რომ თითქმის პლანეტის მეორე მხარეს ხარ. მაგრამ მე მაინც ვგრძნობ შენს ნაბიჯებს. შენს გრძნობებს. შენს ღიმილს და შენს დარდს. სევდასაც, იმ სევდას შემოდგომის ნისლივით რომ შემოგწოლია გულზე. მე არ გეტყვი რომ მალე ეს ბინდი გაქრბა... ამას შენ თავად იგრძნობ და ეს გრძნობა სჯობს წინასწარ ნათქვამ ყოველ სიტყვას და ამოკითხულ ყოველ ასოს.<a name='more'></a></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">მესმის, მაქ სხვა ტემპია, სხვა დინამიკა, სხვაა ხალხიც. ძალიან ახლობელი და ნაცნობია ის რაც ახლა შენს გარშემო ხდება. ზოგჯერ ის სიჯიუტეც მეცნობა შენში როა და მაგიტომაც მეღიმება. იმ პატარა თავყვანისმცემლებზეც მეღიმება ასე რომ ცდილობენ შენთან მეგობრობას. მათ პატარა ოინებიზეც მეღიმება უბრალოდ მეგობრობის სარჩულით რომ სჩადიან. მათიც მესმის და იმისიც შენ რომ მერე ჩემზე იყრი ხოლმე ჯავრს "შენ რომ ამბობ მასე არ არის"-ო. თუმცა შენაც იცი ეგ ყველაფერი :)&nbsp;</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">მშვენიერი ყავა ავქთ ვინილში და კარგი მუსიკაც. შენ რომ აქ იყო შენს გეგმებზე მომიყვებოდი. ვიცი, მაგრამ მაინც მოვისმენდი შენს საუბარს. მომავალ პრაღას, მომავალ წვეულებას, მომავლ ზამთარს და იმასაც თუ როგორ გიშლი ხოლმე ნერვებს. მე გავჩუმდებოდი, შენ კი... ცოტა ხნის შემდეგ მომიჩოჩებდი და მხარზე მომეყრდნობოდი. მე აქ ვარ იტყოდი ჩურჩულით ... და მე გელოდი.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">შენ ახლა ალბათ გძინავს. ხდება ხოლმე როცა მზის მიუხედავად მაინც სიცივეს გრძნობ ხოლმე... არა ფიზიკურს... არამედ სულიერს... თუმც ეს ყველაფერი ერთი უბრალო სმს-ითაც ინკურნება ხოლმე. უმცა არა ვსტყიუ, მხოლოდ ადგილობრივი ანასთეზიის მსგავსია ეგეთი ესემესები... მე ეს ძალიან კარგად ვიცი.. და აი სწორედ მაშინ როცა ასე ხარ... სოცრად მინდა გავჩნდე შენს ახლად გაღებილ ოთახში..მაგრამ შენს უკან. ისე რომ ვერ დამინახო. (თუმცა ვიცი, შენს ოთახში ამის გაკეთება ძალიან ძნელია) ჩუმად მოგეპარო და სწორედ მაშინ. ჩემს მიერ ნეტში დასმულ კითხვაზე "როგორ ხარ" სევდიანი და მობუზული მატყუარა მომღიმარი სმაილიკის გამოგზანას რომ დააპირებ გულში ჩაგიკრა, კითხვა გაგიმეორო და პასუხი ტუჩებიდან წაგართვა... შენი თვალები ხომ გაცილებით მეტს მეტყველებენ ვიდრე ბაგეები. შენთან ყოფნისას ზედმეტია კაცობრიობის ნებისმიერი მიღწევა, მეტყველება, აზრის ფურცელზე წერა, ხატვა, სიმღერა.... რატომ? უბრალოდ შენი უენოდ მესმის. განა არ გჯერა!? შენ შიშველი ხარ ჩემს წინაშე.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">ხშირად ადამიანებს ეშინიათ სულის სიშიშვლე, ყოველთვის სურთ რაც შეიძლება მეტად იყვნენ დაცულნი ზიანისგან, ამიტომაც ძალიან ხშირად აგებენ კელდლებს. მაგრამ ხშირად სიყვარული უფრო დიდი მა მაღალია ვიდრე ნებისმიერი სქელი, განიერი და მაღალი კედელი... კედლების მშენებლები კი ხშირად უსახლოდ რჩებიან...</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">ყავა დავლიე.. უკვე გვიანი ღამეა... შენ ისევ გძინავს. ტკბილად იძინე.. ხვალ ახალი დღე გელოდება. კარგი დღე... და გახსოვდეს. იქნება დარი თუ ავდარი. მეგობრების ჟივილი თუ ღამის უძილობა.. მე მუდამ შენთან ვარ,,, მიუხედავად იმისა რომ შენ თითქმის პლანეტის მეორე მახრეს ხარ.. მე გრგძნობ შენ და მე არ მჭირდება სითბოს და სიყვარულის მოპარვა... რადგან მე თავად მიყვარხარ ნებისმიერ კედელზე უფრო ძლიერ, მაღლა და გამძლედ. სიყვარული ბედისწერაზე გაცილებით უფრო ძლიერია</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">&nbsp;&nbsp;</span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-5869647784842277009?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-4096695956415625102010-10-08T23:36:00.001+04:002011-03-11T02:42:18.456+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TK9rhSrYgmI/AAAAAAAACkY/QHvn9QPTJX0/s1600/mail.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="259" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TK9rhSrYgmI/AAAAAAAACkY/QHvn9QPTJX0/s320/mail.jpg" width="320" /></a></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TK9rhSrYgmI/AAAAAAAACkY/QHvn9QPTJX0/s1600/mail.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /><a name='more'></a><br /><br /><div style="text-align: center;">დრო გავა და შეხვედრისას ალბათ</div><div style="text-align: center;">იქვე ახლოს ჩამოვჯდებით ჩრდილში.</div><div style="text-align: center;">ჩვენი სიყრმის ფრაგმენტებიც წავა,</div><div style="text-align: center;">ძველი ფილმის კადრებივით რიგში.</div><div style="text-align: center;">აქეთ მოი, დამაყურე ძამა.</div><div style="text-align: center;">გაგვივლია მართლა გრძელი გზები.</div><div style="text-align: center;">ზოგჯერ დარდით, ზოგჯერ კიდევ ლაღად</div><div style="text-align: center;">ქე გავშალეთ შეკეცილი ფრთები.</div><div style="text-align: center;">გახსოვს ჩვენი გაკვეთილი, მერხი?!</div><div style="text-align: center;">წიგნის ყდაზე დახატული მზენი!</div><div style="text-align: center;">ახლაც მინდა ავირბინოთ მარდად</div><div style="text-align: center;">ის ციცაბო ბილიკები სერის.</div><div style="text-align: center;">ყოველ ღამით ცა სხვა სიზმრებს თოვდა,</div><div style="text-align: center;">ვერა და ვერ ვიღლებოდით ფრენით.</div><div style="text-align: center;">"იზრდებიო" &nbsp;ჩურჩულებდა დედა.</div><div style="text-align: center;">"ვირდებიო" მამა ედგა გვერდით.</div><div style="text-align: center;">ჭადრის გრძელი ხეივნების ქუჩა,</div><div style="text-align: center;">გემო მალვით მოპარული ხურმის.</div><div style="text-align: center;">შატალოზე დაფერფლილი დღე და</div><div style="text-align: center;">სიგარეტით ამომწვარი ტუჩი.&nbsp;</div><div style="text-align: center;">მერე რა რომ ყველაფერი გაქრა.</div><div style="text-align: center;">დერეფთებშიც მიჩუმათდა ჩვენი</div><div style="text-align: center;">ის გიჯური ჟივილი და სტვენა,</div><div style="text-align: center;">ეშმაკუნა ყაჩაღების ხმები.</div><div style="text-align: center;">ახლა უკვე მხოლოდ სიზმრად ვხედავთ</div><div style="text-align: center;">ბავშვობისკენ მიმავალი გზებით</div><div style="text-align: center;">კვლავ სკოლისკენ მივაბიჯებთ ერთად,</div><div style="text-align: center;">კვლავ გვეძახის ის აღმართი სერის....</div><div style="text-align: center;">აქეთ მოდი, მოიწიე ძამა.</div><div style="text-align: center;">განა მართლა გაღმა დარჩა ძველი.</div><div style="text-align: center;">ახლაც გულის სიღრმეებით დამაქვს</div><div style="text-align: center;">გაკვირტული სიყვარული თქვენი.&nbsp;</div><div style="text-align: center;">რაც არ უნდა დრომ და ჟამმა ჭამოს</div><div style="text-align: center;">ჩვენი სიყრმის საზიარო დღენი</div><div style="text-align: center;">მე ისეთი მაგონდებით ახლაც</div><div style="text-align: center;">საფიცარი კლასელები ჩემი.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TK9r6QC86GI/AAAAAAAACkc/R0JtXIBOlw8/s1600/1281435795_gilza.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TK9r6QC86GI/AAAAAAAACkc/R0JtXIBOlw8/s320/1281435795_gilza.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><i>ჩვენ ყველანი ბავშვობიდან მოვდივართ...</i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><i>1995 წლიდან .....ბოლომდე</i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-409669595641562510?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-35184870640718224732010-10-04T23:35:00.000+04:002010-10-04T23:35:25.759+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TKoo3qdvTMI/AAAAAAAACjs/Ek48c85__FE/s1600/d6166670b034.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="193" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TKoo3qdvTMI/AAAAAAAACjs/Ek48c85__FE/s320/d6166670b034.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">კიკინები გაისწორა, ჯუჯღუნით და ძალდატანებით პირში ჩატენილი კარაქიანი პურის ბოლო ლუკმა ჯერ კიდევ &nbsp;ლოყაში ჰქონდა გადანახული სადარბაზოს კარებს რომ ებრძვოდა გარეთ გასასვლელად. ჩქარობდა, კიდევ რაიმე არ დამავალოს დედამ ან უფროსმა დაიკომო. მამა დილიდანვე წასული იყი და სწორედ ის დრო იყო თავადაც გარეთ გავარდნილიყო სათამაშოდ. მითუმეტეს მშვენიერი მზე იყო და ეზოც ბავშვების ჟივილ-ხივილით უკვე სავსე იყო. რაღაცა მიაძახა დედამ, მაგრამ არ მობრუნებლა. ხტუნვით ჩაირბინა კიბეები და აი ეზოც, </span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><a name='more'></a>"ბასანოშკებში" ჩაყრილი ქვიშა, მუდამ მოშვებული ონკანი, გარაჟის გვედრით ამოსული ლეღვის ხის ჩრდილი და ქუჩაში გამავალი დიდი რკინის ჭიშკარი, აი ის პატარა სამყარო რომელიც მას უნდა გაეყო მის მეგობრებთან ერთად ათას ფანტაზიაში... თუმცა ამ რკინის ჭიშკრის იქეთაც გაიპარებოდნენ ხოლმე..მაგრამ ჩუუ...</span></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">დღე ანცობაში ჩაილია.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">ფანჯრიდან დედის კატეგორიულმა მოწვევამ დაასრულა ეზოს თავგადასავლბი. ფეხისთრევით აიარა კიბე. ცოტა ხნით კიდევ გაჩერდა კარებთან, იქნებ ვიღაცას დაეძახა მისთვის ეზოდან... მაგრამ კარები გაიღო და ზღურბლს იქეთ მომღიმარმა დამ დედას ამცნო რომ მისი ონავარი ნაბოლარა, საკმაოდ კარგად დათხუპნული, უკვე კარებთან იდგა... სამზარეულოდან დედის მითითება გაისმა. "აბაზანაში დროზე, ხელი და პირი დაიბანე".&nbsp;</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">კარები ზურგს უკან მოიხურა და აბაზანაში უხალისოდ შევიდა. ონკანიდან მოჩხრიალე წყალს საპონი შეუშვირა და პატარა ხელებს შუა აათამაშა. აქაფთა, პატარ პატარა ბუშტულები გამრავლდა... აი ეს ყველაზე დიდი გამოვიდა, სული შეუბერა და სპნის ბუშტიც გაფრინდა... ფუუუ..ფუუუ... სული შეუბერა ქვემოდან, არ ჩამოვარდე, მაღლა აფრინდი...ფუუუუ..კიდე ერთხელაც და საპნის ბუში აფარფატდა... ფუუ...ფუუუ.. და თამაშში გართულმა შემთხვევით კბილის ჯაგრისების ჭიქა გადმოაგდო...</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">იქუხა სამზარეულოდან... არც აბაზანას კარებთან გაჩენილმა დაიკომ დააკლო ქოქოლა. აიძურწა, ეწყინა, ტუჩი ამოუბრუნდა სატირლად გამზადებულს... მაგრამ ონკანის ცივმა წყალმა გაუნელა სევდა... სახეზე შეისხა და პირი მოიბანა. ჩუმად მიხურა აბაზანის კარები. ოთახში კატლეტის სუნი ტრიალებდა. გეზი სასტუმრო ოთახისკენ აიღო...</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">მოციმციმე ტელევიზორის წინ მდგარ ტახტზე მამ გაშოლტილიყო, გაუხარდა მამის დანახვა. ახლოს მივიდა მთელი დღე არ ენახა, გავეთამაშაებიო. "იქნებ თავისი მანქანით ხვალ ბაბუას სოფელში წამიყვანოს, ან იქნებ სადმე სხვაგან".. გაიფიქრა და მამის ვებერთელა მხარს თავისი პატარა ხელი შეახო</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">"ოო, აბეზიანკა ჩიჩიჩი...მოდი, მოდი"- გაუღიმა მამამ და ისიც დიდი სიამოვნებით ჩაუმოუჯდა გვერდით. მამამ ჩამოყრილი ჩოლკა შუბლზე გადაუწია და ლამაზ, სწორ ცხვირზე ფაქიზად კიპურტი დაარტყა." დედა ხომ არ გააბრაზე დღეს?" უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია და ორთავე წორნისფერი კიკინა მამას სახეში მოხვდა..ორთავემ ერთხმად გაიცინეს...</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">დედა ხმამაღლა არჩევდა უფროსი დაიკოს მეგობრების წვეულებაზე წასვლის ამბავს. დაიკოს ძალიან უნდოდა წვეულებაზე წასვლა, დედა კი ნებას არ რთავდა. კამათი რომ გახურდა ბოლოს მამა იხმეს. მამამ ტახტიდან სცადა საკითხის მოგვარება მაგრამ ამაოდ. ადგა ისევ და სამზარეულოში გავიდა. ტელევიზორში არაფერი იყო საინტერესო. გადართვასაც აზრი არ ჰქონდა. მამა უყურებდა. სამზარეულოში გადაწყვიტა თავადაც გასულიყო. გავიდა კიდეც. მაგრამ ინანა... დაიკოზე გაბრაზებულმა დედამ ისიც გაკიცხა კარებში რატო დგეხარო. მისი ოთახისკენ მიმავალმა, დედის გადაწყვეტილებით გაბრაზებულმა დაიკომ ხელით გვერდით გაჰკრა, თან უსაყვედურა "ყოველთვის უადგილოდ რატო ეჩრებიო". უხასიათოდ შექმნილმა მამამ ფანჯარაში ჯერ ფანჯარაში იყურა, შემდეგ ტელევიზორს მიუბრუნდა და უხმოდ განაგრძო ყურება. ისევ მიუცუცქდა მამას. "ახლა არა პატარავ, მერე"... უხასიათოდ უპასუხა მამამ... "შენ შენი სათამაშოები არ გაქვს? რატო დადიხარ აქეთ იქეთ?" გამოსძახა სამზარეულდან დედამ.</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">ქონდა სათამაშოები, ძირითადად მისი დაიკოს ნახმარები, ჰქონდა მისი კუთხეც. ქვემოთ დაფენილი ჭილოფის ნოხით. ყოველ საღამოს ამოალაგებდა თავის მეგობრებს ყუთიდან და თავისთვის წყნარად მიყუჟული იგონებდა ათას ისტორიას მათი მონაწილეობით. ახლაც ასე მოიქცა...ძველ მეგობრებთან ერთად ახალი თავგადასავალი გამოიგონა და ვერც კი შეამჩნია როგორ შევიდა ემოციებში როცა პატარა თოჯინასთან ერთად ახალ კაბას არჩევდა ღიღინით... "ჩუმად თამაში არ შეგიძლია? გასკდა თავი?" გამოსძახა ოთახიდან დაიკომ. ღიღინი უცებ შეწყვიტა... სამაგიეროდ ენა გამოუყო აბეზარას და ასე შურიც იძია.</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">დაღამდა. ყველა თავ-თავის საძინებელში მიიკეტა. ახლა ის მარტო იყო თავის საწოლში. კიკინებ გაშლილი და საბანში გახვეული. დიდი შავი თვალებით სწავლობდა ოთახის ყველა კუნჭულს. ახლა ხომ ღამე იყო და ამიტომაც ყველაფერი სხვაგვარად სჩანდა. მაცივაროც სხვაგვარად გრუხუნებდა, ეზოში კატაც სხვაგვარად კნაოდა... და ეს ჩრდილები ფანჯრის მიღმა... თვალები დახუჭა. ახლა დაეძინება, აი ახლა.... მოდი ცხვრებს დავითვლი... ერთი, ორი.... ცხვრები.. არა არ შველოდნენ ცხვრები. ისევ გახილა თვალები და ისევ მოავლო ოთახს, ყველაფერი ისევ ისეა.მაგრამ ძილი არ მოდის.... ის კი მარტოა.&nbsp;</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">ლოგინზე წამოჯდა, საბანი გადაიწია. ჩამოხტა, პატარა "ჩუსტებში" ფრთხილად გაუყარა ფეხები და ნელა, ფეხაკრებით გაეშურა მშობლების საძინებლისკენ. გზად ჩაბნელებული სასტუმრო ოთახი გაიარა, ბარე სამჯერ შეჩერდა და თვალი მოავლო არემარეს. ყველაფერი რიგზე იყო.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">მერე საძინებლის კარი ფრთხილად შეაღო და შევიდა. დედასაც და მამასაც ღრმა ძილით ეძინათ. დედას დააკვირდა... ის უფრო ახლოს იყო.მაგრამ მოერიდა. მამისკენ განაგრძნო სვლა. მის სასთუმალთან გაჩერდა და პატარა ხელი ისევ მის დიდ მხარს შეახო. მამა შეკრთა, თვალები მოიფშვნიტა "ა, ჩიჩიჩიიი, მოდი?" ნახევრად ძილში წაიბუტბუტა მამამ... თანხმობის ნიშნად პატარამ თავი დაუქნია და გრძელი წამწამების ფაფხურით დაელოდა მიწვევას..."მოდი" წაიბუტბუტა მამამ გვერდი იცვალა და ოდნავ გვერდით ჩაიწია.&nbsp;</span></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">პატარა შეწვა მამის თბილი საბნის ქვეშ. მამის ზურგს მიეკრა, ორთავე ხელი შემოხვია და გაინაბა. ახლა მისი სუნთქვაც ესმოდა. ახლა ის აღარ იყო მარტო...&nbsp;</span></span></div></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">თვალის ქუთუთოები დაუმძიმდა,,,, გრძელი წამწამბი თავისით დაეშვნენ და ტკბილი..მშვიდი ძილიც მოვიდა...</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TKosVOP-v5I/AAAAAAAACkA/kvWORklTznc/s1600/25118575_1210961323_Girl_And_Her_Dog.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TKosVOP-v5I/AAAAAAAACkA/kvWORklTznc/s320/25118575_1210961323_Girl_And_Her_Dog.jpg" width="238" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span">ძილი ნებისა ჩიჩიჩი</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-3518487064071822473?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-1552544307243625212010-09-30T22:51:00.000+04:002010-09-30T22:51:19.737+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TKTZQmuB51I/AAAAAAAACjk/-H22VO987Xk/s1600/AnimeKiss.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TKTZQmuB51I/AAAAAAAACjk/-H22VO987Xk/s320/AnimeKiss.jpeg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">რამოდენიმე დღეა, სადღაც მეორე კვირაა, სამსახურიდან შუადღისას სახლში მოსულს, სადარბაზოს კიბეზე მტრედებივით მიყუჟული შეყვარებული წყვილი მხვდება. სადარბაზოში შემალული წყვილის წარმოდგენაზე აზრად მხოლოდ ცუღლუტობა მოგვდის ხოლმე. თავიდან მეც ამ აზრმა გამიელვა თავში "სხვა ადგილი ვერ ნახეთ!?"- ის მაგვარმა. მაგრამ როცა მივუახლოვდი და ახლოდან დავინახე... ეს სკოლის მოსწავლეები იყვნენ.&nbsp;</div><a name='more'></a><br /><div style="text-align: justify;">კიბის საფეხურზე ჩამომჯდარი, ფეხებთან ზურჯჩანთა მიდებული, ჩემს დანახვაზე "წასწრებულის" უხერხულობით შეცბუნებული, დაახლოებით მეცხრე კლასელი ბიჭი, რომელიც ქვედა ტუჩს აწვალებდა და ცდილობდა თავი არ აეწია. მის გვერდით კი ბიჭის მხარზე მიყრდნობილი, კნუტივით მიყუჟული, მისი ასაკის ღიაწქბლისფერ თმიანი, ლოყებ შეწითლებული გოგონა იჯდა. ისეთი საწყალი თვალებით ამომხედა, აი ისეთი- პატარა კნუტი რომ გადმოგიბობღდება გზაზე და დაბნეული, დიდი სევდიანი თვალებით შემოგთხოვს "გემუდარები არ გამიბრაზდე"-ო.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ისინი ისეთი საყვარლები, საბრალონი და სასაცილონი იყვნენ რომ ცოტა არ იყოს შემეცოდნენ იმ ბინძური კიბისთვის... აზრად გაევლებული "აქ რა გინდათ" უმალ გაქრა და ჩემდა გასაკვირად, მის სანაცვლოდ გაჩენილი &nbsp;"მაპატიეთ, მე ახლავე"-თი ავიარე კიბე. კარები გავაღე და სახლში შევედი. შეჭმუხნული სახე ნელ-ნელა ღიმილით დამეფარა. გამახსენდა.. ერთ დროს ხომ... მისი ჩანთის ტარება, მის რვეულში ჩახატული უწყინარი ნახატები, სკოლის ზარი და მის სახლამდე მიმავალი გზა რომელიც ძალიან მოკლე გვეჩვენებოდა. ათასი უტავბოლო, უკავშირო, მაგრამ მაშინ ძალზედ საინტერესო და სასაცილო ამბები. მისი კეკლუცი გათამაშება და უკან გამოდევნების სურვილით წართმეული ქუდი. სახლთან, დამშვიდობებამდე კიდევ ერთხელ გახსენებული ათასი უწყინარი სისულელე და ძლივს ნათქვამი - ხვალამდის... მერე კი ღამე... დიდი... მთვარიანი.. ლამაზი ღამე ... და დილა...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ახლა საოცარი გულმოდგინებით წვიმს. ოთახს კომპიუტერის მონიტორი &nbsp;და ხმაგამორთული ტელევიზორის ეკრანი ანათებენ. ბოსანოვას რითმები და ფიქრები... ფიქრები.. სხვათაშორის ერთი ძალიან სევდიანი და ლამაზი ანიმე გამახსენდა. <a href="http://gol.ge/index.php?cat=movies&amp;details=5194&amp;order=1.1&amp;filter=2.17.24">"5 სანტიმეტრი წამში"&nbsp;</a>&nbsp;ჰქვია. ისიც ერთ ლამაზ სიყვარულზეა. სევდიანი მაგრამ ლამაზი ანიმეა.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">გვრიტები დღესაც დამხვდნენ &nbsp;სადარბაზოს კიბეებზე. ისევ ისეთი მორიდებით შემომაცეცეს თვალები. ცოტა არ იყოს მივეჩვიე მათ იქ ყოფნას...</div><div style="text-align: justify;">ბავშვები... ბავშვობა... ლაღობა... &nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i><b><span class="Apple-style-span" style="color: blue;">ბავშვობა საკურას ფოთლებივით ძალზედ სწრაფად ქრება... ხუთი სანტიმეტრი წამში</span></b></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-155254430724362521?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-17236506676810954322010-08-29T12:34:00.000+04:002010-08-29T12:38:55.199+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoP9_zVy0I/AAAAAAAACZc/ZNwuUSHMtyc/s1600/43308565.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoP9_zVy0I/AAAAAAAACZc/ZNwuUSHMtyc/s400/43308565.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object height="28" width="411"><param name="movie" value="http://embed.prostopleer.com/track?id=4542469oNCJ"></param><embed src="http://embed.prostopleer.com/track?id=4542469oNCJ" type="application/x-shockwave-flash" width="411" height="28"></embed></object></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><a name='more'></a><br /><br />ზაფხულის ღამე...<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><div style="text-align: left;">ჩამოწოლილი ბინდით ვერ დამალული ჩინური ბღის კონტურები...</div><div style="text-align: left;"><br /></div></span><br /><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">პატარა ბილიკით წაყროსკენ გაპარული ორი ადმიანი...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">ბედნიერებით გაჟღენთილი ჰაერი...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">ჯიბიდან ძლივს ამოღებული პატარა ფუთა...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">ბინდში ამონათებული ორი პატარა ვერცხლის ბეჭედი...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">ადრე ნაპოვნი და მძივებივით აკინძული, ახლა კი დაპნეული სიტყვების ასხმა...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">თვალებში ნაპოვნი პასუხი...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">დიდი მას, მომცრო რგოლი &nbsp;შენ...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoQm7zC0YI/AAAAAAAACZs/wCAlNFn4H5Q/s1600/s640x480.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoQm7zC0YI/AAAAAAAACZs/wCAlNFn4H5Q/s400/s640x480.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">შენს ხელში მისი თხელი თითები და მათგან გადმოსული საამო ღელვა...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">მე შენ მიყვარხარ...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">მეც მიყვარხარ...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">და მეყვარები მანამ, სანამ არსებობს მზე, მთვარე ...</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">და ვარსკვლავები....</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoQs_XwNoI/AAAAAAAACZ0/wWE-Pad36P0/s1600/s640x480+(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoQs_XwNoI/AAAAAAAACZ0/wWE-Pad36P0/s400/s640x480+(1).jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">სავსე მთვარის შუქზე დადებული ფიცი და ამ ფიცის მოწმე ათიათასობით ციცინათელა.&nbsp;</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;">ციცინათელების მაყრიონი,&nbsp;</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;">ციცინათელების გვირგვინი და ციცინათელებით განათებული გზა..<span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;">.</span></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoQb5uoN5I/AAAAAAAACZk/Y12rfsvMpHw/s1600/s320x240.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/THoQb5uoN5I/AAAAAAAACZk/Y12rfsvMpHw/s400/s320x240.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">წინ შემოდგომა და დიდი ზამთარია...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">მერე რა?!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ყელაფერი კარგად იქნება...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; font-family: arial, sans-serif; line-height: 16px;"><b style="font-size: 13px; font-style: normal; font-weight: normal;">to be continued...</b></span> </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1723650667681095432?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-56814318647893583092010-06-03T22:58:00.000+04:002010-06-28T01:55:26.078+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TAf6fSCXZDI/AAAAAAAABq0/2kdk2v07ZPI/s1600/2981372386_a025217e34.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TAf6fSCXZDI/AAAAAAAABq0/2kdk2v07ZPI/s320/2981372386_a025217e34.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US">გამოღვიძებულს შენი პომადის ღამენათევი გემო ისევ შემრჩენია. გძინავს, ჯერ კიდევ ცურავ დილის სიზმრის ფაფუქ ღრუბლებში. შიგნით, სირღმეში იფლები და საფხიზლეთისკენ გზაც არ გახსოვს. მზის სხივი გადმოცოცდა ზეწრიდან შენს მოღეღილ მკერდზე. ნელა, აუჩქარებლად იკვლევს გზას შენი სახისკენ. არსადაც არ ეჩქარება, მისხალ მისხალ,თითოეულ წერტილს გულდასმით ათვალიერებს. უხილავი თითებით გრზნობს შენი მზით გარუჯული, ჯერ კიდევ მხურვალე კანის ხავერდოვნებას. ზღვასავით "ნაგლი" და თავნება არ არის, ურცხვად რომ გიპყრობს და ხარბად ეუფლება შენს სხეულს. ის გსწავლობს, გიკვლევს, გცნობს და ჯიუტად მიცოცავს ზემოთკენ.&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US">ხომ არ გამებუტე ნეტავ გუშინ? მეც ასე დავთვერი შენით და შენი გაბუტული ტუჩები ჩემი შეჩერებისთვის ნამდვილად სუსტი არგუმენტი იყო. მითუმეტეს რომ თვალებმა გაგყიდეს. ხელებმა არ უარმყვეს და ტუჩებმა მიმიღეს. მზით დამუხტული სხეული &nbsp;გიხურდა. ცახცახებდა და მწიფე ნაყოფივით იზიდებოდა დამამძიმებელი, უკვე ზედმეტად გცეული სამოსიდან. ეს არ იყო ვენერას დაბადება. ეს ამორძალის დამორჩილებას უფრო ჰგავდა. სამყარო შეჩერდა, ჩაჩუმდა, ჩამოწვა, ჩადუღდა… <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US">გძინავს. მზის სხივი კი ისევ ჯიუტად მოცოცავს შენი სახისკენ. შენ კი ასე ურცხვად მიგიშვეროა მკერდი. საკმარისია. ფარდის ერთი მოძრაობა და მისი თავნებობა დასრულდება. აი ასე. არ ვიცი, სხივის გაქრობა </span><br /><span lang="EN-US"><a name='more'></a>იგრძენი თუ ფარდის შრიალმა შეგაკრთო. მხარი იცვალე. ბალიშ ჩაფრენილმა რაღაცაზე გაიღიმე და ისევ გაისუსე. ზის სხივი უშედეგოდ ებჯინება ფარდებს…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US">იკმარე სიძმრის ღრუბლებზე წოლა?! &nbsp;ცალი ხელი ისე გაშალე თითქოს რაღაცის ჩვენება გინდოდა. ცალით კი ჩამოტრილი თმები გადაიწიე საფეთქელზე… გაიზმორე, გაიჭიმე საწოლზე. კუნთები რაც ძალი გქონდა დაძაბე, წამით გაიტრუნე და მერე თითქოს ვიღაცამ შენს ხელებზე გამობმული უჩინარი ძაფები მოუშვა. მოეშვიი. პირველ ამოსუნთქვას სიზმრის ნატამალიც ამოაყოლე და ნაბახუსევი მზერით დამიწყე ძებნა…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TAf5YLrUyUI/AAAAAAAABqk/3qn9CyBk-6A/s1600/diary1002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/TAf5YLrUyUI/AAAAAAAABqk/3qn9CyBk-6A/s400/diary1002.jpg" width="400" /></a></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“მმმ…დილამშვიდობიიისს”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“დილამშვიდობისაა”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“აუუ, რა გემრიელად მეძინაააა, შენ?”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">…..<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“ნუ მიყურებ მასეეეეე…..”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“აბა&nbsp; როგორ?”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“რა ვიცი….სხვანაირად…ისე რომ არ გავწითლდე… ასე რო მიცქერ მგონია მთლიანად მაშიშვლებ”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“ და რატო წითლდები?”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“რა ვიცი… ისე მიცქერ!”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“მაშინ დავხუჭავ თვალებს”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">“მმმ.. არაა, არ დახუჭო. მიყურე…. “<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-5681431864789358309?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-69380388320705095472010-03-28T01:31:00.001+04:002011-02-17T02:31:32.742+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S654pqaSXbI/AAAAAAAABhw/XtsQkn1GcFk/s1600/61-1024.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S654pqaSXbI/AAAAAAAABhw/XtsQkn1GcFk/s320/61-1024.jpg" /></a><br /><br />რბილად იარე, მსუბუქად. შენ ხომ ფეხქვეშ ჩემი ოცნებები გიგია.<br /><div><br /></div><div>თვალებში ნდობის ტბა დაშრა. იქ მხოლოდ მშრალი მზერაა.</div><div><br /></div><div>ეს გრძნობა უკვე მიტოვებული, მივიწყებული თოჯინაა რომლის გარეშეც ნაბიჯს არ დგამდი, არ სუნთქავდი, არ არსებობდი. ახლა კი არც იცი სად მიაგდე და როდის მოხდა ეს.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S654y7gGMLI/AAAAAAAABiA/XuPtzUdxfNY/s1600/forest-in-blue-fog-1024.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S654y7gGMLI/AAAAAAAABiA/XuPtzUdxfNY/s320/forest-in-blue-fog-1024.jpg" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div>სიცივე არ არის. ეგ მოახლოებული სიცარიელეა. ის გსუსხავს.</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S654vA6bmjI/AAAAAAAABh4/Hgd46Cmw2DY/s1600/420788.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S654vA6bmjI/AAAAAAAABh4/Hgd46Cmw2DY/s320/420788.jpg" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div>როცა მიზეზები ილევა სიჩუმე ყველაზე მყარი არგუმენტია.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-6938038832070509547?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-65146765349913865442010-02-28T02:26:00.001+04:002011-06-27T01:46:42.242+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S4maYIl0W4I/AAAAAAAABgI/viD7CIVxa8g/s1600-h/shutterstock_9621394.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="363" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S4maYIl0W4I/AAAAAAAABgI/viD7CIVxa8g/s400/shutterstock_9621394.jpg" width="400" /></a></div>თითქოს მივეჩვიე უშენობას. იმას რომ არ ხარ, არ გეხები, არ გესაუბრები.<br />არა და შენს სმს-თან ერთად სიმშვიდის ის საოცარი გრძნობა მოდის რაც შენს არსებობაზე დასმულ, სიგარეტის კვამლივით ხელუხლებელი კითხვის ნიშნის გაქრობას მოსდევს.<br />თითქოს არც ეგ მინდა. აღარ გნატრულობ, აღარ გეძებ, აღარ მახსოვხარ.<br />მაგრამ ერთი პატარა სმს-ით ეს ყველაფერი იმსხვრევა და ლღვება.<br />დიდი ბურთის მეორე მხარეს შენ ხარ. არა ჩემი. მაგრამ შენ. ათასგზის უარყოფილი და კვლავაც ვერგანკვეთილი.<br />თუ ეს მე ვარ?!<br />თუ ეს მე ვარ? მაშინ საშველი არ ყოფილა. ან უნდა გავიქცე. ან კიდე შევხდე და ვაღიარო. ვაღიარო რომ შენ მე ვარ...<br />და მერე რა? შეიცველბა რაიმე ამით? ალბათ შეიცვლება.<br />სიმშვიდე ხომ ადრე თუ გვიან უნდა მოვიდეს?! თუ ეგ ქარიშხლის მერე ხდება?<br />ეგ ქარიშხლის მერეა ცა ლურჯი და ჰაერი ბროლივით გამჭვირვალე? თუ მანამდე?<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S4mbz57j2iI/AAAAAAAABgQ/O1F34DZRxqc/s1600-h/shutterstock_2105312.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="260" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S4mbz57j2iI/AAAAAAAABgQ/O1F34DZRxqc/s400/shutterstock_2105312.jpg" width="400" /></a></div><br />არადა. თითქმის მივეჩვიე<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-6514676534991386544?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-61187458323267464782010-02-17T03:10:00.000+04:002011-02-17T03:13:07.770+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVG7WHfQyI/AAAAAAAABIk/ZNJOZMuWXZc/s1600-h/c80b87c18271.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVG7WHfQyI/AAAAAAAABIk/ZNJOZMuWXZc/s320/c80b87c18271.jpg" /></a></div>დღეს ისევ დასავლეის თბილი ქარი უბერავდა. აი ისეთი, სახეზე რომ გეალერსება და ძალაუნბურად ღიმილს გგვრის. საახალწლოდ გამოპრანჭულ ქუჩებში დავდიოდი. ყველაფერი ციმციმებს, ათას ფერად იღვრება. სასეირნო ამინდი იყო და ეს ქარიც...<br />ძალაუნებურად მხრებს ვიჩეჩავ, ნიკაპს მხარზე ვაბხან და იქეთ ვიხედები საითაც შენ იდექი ხოლმე, მარჯვნივ. ამბობდი-მარცხნივ დგომა არ მიყვარსო... ახლა კი მარჯვნივაც სიცარიელეა და ირგვლივაც. მხოლოდ თბილი ქარია...<br /><br />თოვლი მინდა. თოვლი.<br />თეთრი ფაფუკი, დიდი ფანტელები<br />ცხელ სახეზე რო მასკდება და მადნება. ზამთრის სუსხი მინდა. სითეთრე მინდა და გაუკვალავი თოვლი. თოვლის სიჩუმე და მდუმარება. არ მინდა ეს თბილი ქარი. ის ხომ იქეთკენ მახედებს სადაც შენ არ ხარ.<br />ძნელია იყო &nbsp;იქ, სადაც ვიყავით ორნი. საოცრად აუტანელია ქალაქიც და გარემოც, &nbsp;გარემო სადაც შენ ტრიალებდი და რომელიც ახლა კატასტროფულ სიცარიელეს-სიმშრალეს განიცდის. ყურს შენი ვერცხლის სიცილი აკლია...<br /><br />&nbsp;სასაცილოა და ცოტათი სევდიანი. თან ეს ქარიც.. ოო როგორ თბილა...<br /><br />შორიახლოს გიტრიალებ, პატარა ბავშვივით ვიქცევი და ჩემს თავზე მეცინება. გიტრიალებ და თითქოს არც მაინტერესებს სად ხარ, რას შვები, რას ფიქრობ. არადა ვის ვატყუებ...<br /><br />. აი ახლაც, მორიგი შეხვედრა მქონდა თბილ ქართან, ისევ მესალბუნა სახეზე, მომიალერსა და გაქრა... ესეც გაქრა.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVHAnoBrWI/AAAAAAAABIs/xiX5W9gSjTA/s1600-h/park_after_snowfall_china.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVHAnoBrWI/AAAAAAAABIs/xiX5W9gSjTA/s320/park_after_snowfall_china.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>ცოტა ხანი და .... თოვლი მოვა</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-6118745832326746478?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-14779880566236408462010-01-21T02:33:00.000+04:002010-09-01T00:37:28.572+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S1eEnb0x--I/AAAAAAAABP8/TH-dMOZhR38/s1600-h/1229250738_gosia_makosa004.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S1eEnb0x--I/AAAAAAAABP8/TH-dMOZhR38/s320/1229250738_gosia_makosa004.jpg" width="235" /></a></div>შავი, ყალყზე შემდგარი, ყორნისფრად ბზინავი ფაფრიანი ამაყი რაში მკერდით აპობდა ხორბლის თავთავების მღელვარე ზღვას. ჭენებით დაღლი, დაჭიმულ კუნთებს ოხშივარი ასდიოდა. ღამის გრილ ქარს ადევნებული გნეშოდა და ფრუტუნებდა. ორ ფეხზე დგებოდა და გამსჭოლი ჭიხვინით გასძახოდა ფერდობის ბოლოს, ძველ მუხასთან ობლად მდგარი ოდიდან გამოსულ სინათლეს. ადრე იქ ცხოვრობდა. მაგრამ გაიქცა. შეეშინდა. შეეშინდა რომ დადაღავდნენ. რომ ლაგამს ამოუჩრიდნენ პირში და მოუჭერდნენ. რომ უნაგირს დაადგამდნენ და გახედნიდნენ.<br />გაიქცა. ბევრი სდიეს, ბევრჯერ ეცადნენ დაებრუნებინათ მაგრამ გაქრა, გაუჩინარდა.<br />ფიქრობდა რომ ქარს ადევნებული იქეთ უფრო თავისუფალი იქნებოდა, უფრო ლაღი და უფრო უდარდელი.<br /><a name='more'></a><br />შემდეგ კი მიხვდა რომ ცდებოდა. რომ ვერავინ და ვერასდროს ვერ მოუვლიდა ისე როგორც ის. რომ ვერავინ ვერ დავარცხნიდა მის გრძელ და ყორნისფერ ფაფარს. არ გაასეირნებდა სათიბში. უსაბელოთ არ აჭენებდა. უსაფრთხოთ არ მიაცილებდა საჯინიბომდე. არ დაუზელდა დაჭიმულ კუნთებს და სიყვარულით არ მოეფერებოდა მაღალ კისერზე.<br />მაგრამ ვერ ბედავდა ახლოს მისვლას. სიამაყე და ქედმაღლობა არ აძლევდა ამის საშუალებას. შორიდან ჭიხვინებდა. უნდოდა რომ გაეგონათ, ჰგონებოდათ თითქოს გზა აებნა, შემთხვევით ამოჰყო სახლთან ახლოს თავი და თუ გაოედევნებოდნენ სწრაფად არ გაიქცეოდა. თავს დააჭერინებდა და მერე თითქოს ბედს დანებდებოდა. მაგრამ არავინ გამოსულა. სახლში შუქი ისევ ენთო მაგრამ არავინ იძვროდა.<br />ჭიხვინს უმატა. მაგრამ ამანაც არ გაამართლა. ბოლოს ზიგზაგით მივიდა სახლთან ახლოს. საჯინიბოს კარები ღია დახვდა. ფანჯარას გაჰხედა, თავი გააქიცინა და საჯინიბოს ღია კარებში ნელი სვლით შევიდა. თივა და წყალი ისე იდგა მის ადგილზე თითქოს დილით გაქცეულიყო და ეს ერთი თვე წამიერი სიზმარი ყოფილოყო. მივიდა და თავი ჩაღუნა, ჩაიმუხლა და ჩათვლიმა.<br />კისერზე თბილი, ნაცნობი ხელი იგრძნო მაგრამ ეს სითბო იმდენად დანატრებული და მშობლიური იყო რომ თვალი არ გაუხელია, საამო სიზმარი ეგონა და შეშინდა არ დაეფრთხო. გაიტრუნა<br />-"ვიცოდი რომ მოხვიდოდი, გელოდი"- ჩაუჩურჩულა ყურში, ყორნისფერი ფაფარი გადაუვარცხნა, მგლის კბილის განაკრავ ნაიარევზე მოეფერა და იქვე, გვერდით წყნარად მიუწვა.<br />-დამშვიდდი, შენ სახლში დაბრუნდი"...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S1eEvBu4XHI/AAAAAAAABQE/S8zJlQm27-M/s1600-h/1229250776_gosia_makosa015.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="358" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/S1eEvBu4XHI/AAAAAAAABQE/S8zJlQm27-M/s400/1229250776_gosia_makosa015.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1477988056623640846?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-12741420022780459552009-12-14T01:18:00.001+04:002010-08-14T04:58:10.431+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVaEyBZjpI/AAAAAAAABJA/GzeM-sRh8vk/s1600-h/6_ourwonders.ru.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVaEyBZjpI/AAAAAAAABJA/GzeM-sRh8vk/s400/6_ourwonders.ru.jpg" /></a></div><object height="364" width="445"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/it1NaXrIN9I&hl=ru_RU&fs=1&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/it1NaXrIN9I&hl=ru_RU&fs=1&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1274142002278045955?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-41119929433493412802009-12-14T00:01:00.000+04:002010-08-14T05:02:43.072+04:00<div class="separator" style="clear: both; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVG7WHfQyI/AAAAAAAABIk/ZNJOZMuWXZc/s1600-h/c80b87c18271.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVG7WHfQyI/AAAAAAAABIk/ZNJOZMuWXZc/s320/c80b87c18271.jpg" /></a></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">დღეს ისევ დასავლეის თბილი ქარი უბერავდა. აი ისეთი, სახეზე რომ გეალერსება და ძალაუნბურად ღიმილს გგვრის. საახალწლოდ გამოპრანჭულ ქუჩებში დავდიოდი. ყველაფერი ციმციმებს, ათას ფერად იღვრება. სასეირნო ამინდი იყო და ეს ქარიც...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ძალაუნებურად მხრებს ვიჩეჩავ, ნიკაპს მხარზე ვაფხან და იქეთ ვიხედები საითაც შენ იდექი ხოლმე, მარჯვნივ. ამბობდი-მარცხნივ დგომა არ მიყვარსო... ახლა კი მარჯვნივაც სიცარიელეა და ირგვლივაც. მხოლოდ თბილი ქარია...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">თოვლი მინდა. თოვლი.</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">თეთრი ფაფუკი, დიდი ფანტელები</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ცხელ სახეზე რო მასკდება და მადნება. ზამთრის სუსხი მინდა. სითეთრე მინდა და გაუკვალავი თოვლი. თოვლის სიჩუმე და მდუმარება. არ მინდა ეს თბილი ქარი. ის ხომ იქეთკენ მახედებს სადაც შენ არ ხარ.<br /><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ძნელია იყო &nbsp;იქ, სადაც ვიყავით ორნი. საოცრად აუტანელია ქალაქიც და გარემოც, &nbsp;გარემო სადაც შენ ტრიალებდი და რომელიც ახლა კატასტროფულ სიცარიელეს-სიმშრალეს განიცდის. ყურს შენი ვერცხლის სიცილი აკლია...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVHx1WN6_I/AAAAAAAABI0/V4K9RWb7nFg/s1600-h/33_ourwonders.ru.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVHx1WN6_I/AAAAAAAABI0/V4K9RWb7nFg/s320/33_ourwonders.ru.jpg" /></a></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">&nbsp;სასაცილოა და ცოტათი სევდიანი. თან ეს ქარიც.. ოო როგორ თბილა...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">შორიახლოს გიტრიალებ, პატარა ბავშვივით ვიქცევი და ჩემს თავზე მეცინება. გიტრიალებ და თითქოს არც მაინტერესებს სად ხარ, რას შვები, რას ფიქრობ. არადა ვის ვატყუებ...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ძალიან მინდა რომ დამთვავრდეს ეს მარტოობა. ძალიან. აი ახლაც, მორიგი შეხვედრა მქონდა თბილ ქართან, ისევ მესალბუნა სახეზე, მომიალერსა და გაქრა... ესეც გაქრა.</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVHAnoBrWI/AAAAAAAABIs/xiX5W9gSjTA/s1600-h/park_after_snowfall_china.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SyVHAnoBrWI/AAAAAAAABIs/xiX5W9gSjTA/s320/park_after_snowfall_china.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ცოტა ხანი და "ალბათ" თოვლი მოვა და თოვლთან ერთად შენც???</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><br /><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/S4hPii_RVHE&hl=ru_RU&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/S4hPii_RVHE&hl=ru_RU&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-4111992943349341280?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-66767806773809562682009-11-11T01:29:00.000+04:002009-11-11T21:32:08.885+04:00<span style="font-family: Arial; font-size: small;"><span style="font-size: 13px;"></span></span><br /><span style="font-family: Arial; font-size: small;"></span><br /><span style="font-family: Arial; font-size: small;"><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span style="font-size: medium;">გარეთ უჩვეულოდ თბილი ქარი ქროდა. სადღაც შორიდან მოჰქონდა მოგონების ნაფლეთები და სახეზე მეალმურებოდა. მიუხედავად იმისა რომ ავანზე ოთხი ადამიანი საუბრობდა, გავითიშე. თითქოს მოვწყდი იქაურობას და გავირიყე სადღაც. ვერ ვიტყვი რომ ეს პირველად მოხდა. ასე ხშირად მემართება როცა დასავლეთის ქარი უბერავს.</span><span style="font-size: medium;"><o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: medium;"><br /></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SvnaVeLkkYI/AAAAAAAAA_E/6aGWkvWY6ZU/s1600-h/zhuravlev8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SvnaVeLkkYI/AAAAAAAAA_E/6aGWkvWY6ZU/s320/zhuravlev8.jpg" /></a><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: medium;"><br /></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span style="font-size: medium;">ეს ის ქარია ბავშვობაში ოცნებების იალქანს რო ბერავდა და შორეთში მიაქროლებდა. დავჯდებოდი ხოლმე აივანზე მთვარიან ღამით და მივემართებოდი იქეთკენ, სადაც&nbsp; ულამაზესი მდელოებია. ამაყ მთებზე შემოკლაკნილი ლამაზი გზები. კოშკები, ტბები. მერე კი გაივაკებს. მჩქეფარე მდინარეც დაწყნარდება და დიდ ოკეანეს შეუერთდება.</span></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: medium;"><br /></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SvnajqqsZSI/AAAAAAAAA_c/x5yA6HRB3nY/s1600-h/neverland.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SvnajqqsZSI/AAAAAAAAA_c/x5yA6HRB3nY/s320/neverland.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span style="font-size: medium;">&nbsp;იქეთკენ სადაც ულამაზესი ქალაქებია სადაც საოცარი სიტორიები მელოდა და რაღათქმაუნდა ყოველი ამ ისტორიის გამარჯვებული გმირი მე ვიყავი.</span></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: medium;"><br /></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Svnacao11nI/AAAAAAAAA_M/TosCi6V2vag/s1600-h/Gjpg.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Svnacao11nI/AAAAAAAAA_M/TosCi6V2vag/s320/Gjpg.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span style="font-size: medium;">იქ ყველაფერი ლამაზი და მომხიბვლელია. უღალატო და ბავშვურად ალალი.</span></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: medium;"><br /></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SvnagNyi9zI/AAAAAAAAA_U/3V9lWOLnKfM/s1600-h/ist2_3741639-little-knight-two.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SvnagNyi9zI/AAAAAAAAA_U/3V9lWOLnKfM/s320/ist2_3741639-little-knight-two.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span style="font-size: medium;">&nbsp;ყველაზე საოცარი კი ის არის რომ თითქოს ამ ქარს რაღაც საოცრად ლამაზი. ჩუმი, მაგრამ გულამდე ჩამწვდენი მუსიკაც მოყვება. არა, მისი გადატანა ნოტების ფურცელზე შეუძლებელია. ის მხოლოდ უჩინარ სიმებზე აიკრიფება წვიმის წვეთების ბროლივით წკრიალა ნოტებით. ჩაიღვრება სულში და ბავშვურად ალალ, ლაღ ღიმილს გაგიღვივებს.</span><span style="font-size: medium;"><o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: medium;"><br /></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span style="font-size: medium;">სამწუხაროდ ამ დასავლეთის ქარის ალერს დროთა განმავლობაში სულ უფრო იშვიათად ვგრძნობთ. არ ვიცი რისი ბრალია ეს. იქნებ იმის რომ იშვიათად ქრის. ან სულაც ქრის მაგრამ ჩვენ ვეღარ ვგრძნობთ. იმიტომ რომ გავუხეშდით და მივივიწყეთ. ყოველ შემთხვევაში გამიხარდა რომ ვიგრძენი. თითქოს ვიღაცამ, ძალზედ ახლობელმა და ჩემმა ჩამიარა ზურგს უკან თმებზე ხელი გადამისვა აი ისე, ნაზად და დიდი სიყვარულით რო ეფერებიან ხოლმე ბებიები შვილიშვილებს და გაქრა. სითბო კი დარჩა</span><o:p></o:p></span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-6676780677380956268?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-73123096724426578282009-10-30T02:04:00.000+04:002009-10-30T02:04:54.680+04:00<div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-indent: 14.2pt;"><span lang="EN-US">რა მახსოვს?! მახსოვს საგულდაგულოდ შეფუთულს რომ მდებდნენ მურთაქასავით ციგაზე და მიმასრიალებდნენ ფაფუკ თოვლში. ცხვირით ვგგძნობდი ზამთრის სუსხს და ჰაერის სიწმინდეს. ხო, მარტო თვალები და ცხვირი მიჩანდა. მახსოვს თოვლისთვის მინდოდა შემეხო ხელი, მაგრამ ვერც კი ვექანებოდი. შეფუთული ვიდევი ციგაზე. მერე გათლილ ჯოხზე წამომჯდარ შაქრის მამალოს მიყიდნენ და ხელში მომაჩეჩებდნენ. ხო, რა ვიცი რად მინდოდა… მარტო თვალები და ცხვირი მიჩანდა… მამალოს მერე მამაჩემი უსწორდებოდა… მე კი მიკვირდა რამოდენა ყოფილა თურმე ცხენი, არადა წიგნში სულ ერთიციდა იყო… ახლა კი ციგაზე დადებული ქვემოდან ზემოთ ვუმზერდი...<o:p></o:p></span><br /></div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Sgx36RTqePI/AAAAAAAAAfw/zoZ5fk0UBME/s1600-h/46.jpeg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335771501489191154" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Sgx36RTqePI/AAAAAAAAAfw/zoZ5fk0UBME/s400/46.jpeg" style="cursor: pointer; display: block; height: 322px; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; margin-right: auto; margin-top: 0px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /></div><div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-indent: 14.2pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-indent: 14.2pt;"><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ეს</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ავტო</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ვერ</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">დამყავდა</span><span style="color: black;">.&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ძალიან</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">მძიმე</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">იყო</span><span style="color: black;">.&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ისეთივე</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">როგორც</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ჩემი</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ბაღის</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">დამლაგებლის</span><span style="color: black;">,&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ფოთოლას</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ხასიათი</span><span style="color: black;">.&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">დიდი</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">იყო</span><span style="color: black;">,&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">მასიური</span><span style="color: black;">,&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">ცივი</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">და</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">მძიმე</span><span style="color: black;">...&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">მაგრამ</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">მაინც</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">პირველი</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">მანქანა</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">იყო</span><span style="color: black;">...&nbsp;</span><span style="color: black; font-family: Sylfaen;">დამლაგებელიც</span><span style="color: black;">...</span><span lang="EN-US"><o:p></o:p></span><br /></div></div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Sgx3rFjKDEI/AAAAAAAAAfo/P25C8tKiF-8/s1600-h/%D0%9A%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%8F+47.jpeg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335771240634911810" src="http://1.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Sgx3rFjKDEI/AAAAAAAAAfo/P25C8tKiF-8/s400/%D0%9A%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%8F+47.jpeg" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; margin-right: auto; margin-top: 0px; text-align: center; width: 398px;" /></a><br /></div><div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-indent: 14.2pt;"><span lang="EN-US">მახსოვს ფოტო სალონში მიმიყვანეს. ბნელოდა. მუქი ლურჯი ფარდის წინ დიდი, გაქექილი სავარძელი იდგა. ამ სავარძელზე დამაყენეს. დედამ&nbsp;&nbsp;თმა რუდუნებით გადამივარცხნა. მომაწესრიგა. ზედა გამისწორა და როცა დარწმუნდა რომ ყველაფერი რიგზე იყო მომშორდა და ისე შემხედა.&nbsp;&nbsp;“შევჭრად მერე თმა?”-იკითხა მამამ… “არა, ქონდეს ჯერ”-უპასუხა დედამ… “მაშინ გადავიღოთ ხო?!”-ნებართვა აიღო ფოტოგრაფმა… მერე მომაჩეჩეს ტელეფონის სადენ მოჭრილი ყურმილი და ელაპარაკე ბებოსო. გამიკვირდა, როგორ მეთქი? ფოტოგრაფი არ იშლიდა. მიდი აბა ალო ალო უთხარიო… მიკვირდა მაგრამ რას ვიზამდი. ჩხაკუნობდა ფოტოაპარატი. მე კი ვერ ვხვდებოდი - ამხელა კაცს რატო სჯეროდა რომ გადაჭრილი ტელეპონის ყურმილიდან ბებიაჩემის ხმა ისმოდა….<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-indent: 14.2pt;"><span lang="EN-US">კიდე ბევრი რამ მახსოვს… მაგრამ ახლა მეძინება…<o:p></o:p></span><br /></div></div><div><div><div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-7312309672442657828?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-61904843324912539442009-10-23T01:27:00.000+04:002009-10-23T01:27:55.434+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SuDOFkXhJxI/AAAAAAAAA8s/E_b-m22gVp4/s1600-h/186089_3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SuDOFkXhJxI/AAAAAAAAA8s/E_b-m22gVp4/s320/186089_3.jpg" /></a><br /></div>ოთხში ხის სუნი დგას. დაღლილი ჩამოვჯექი ლოგინის კიდეზე და ნაცნობ კედლებს მოვავლე მზერა. აქ არაფერი შეცვლილა. დრო თითქოს არც გასულა.თითქოს ისევ ის პატარა ბიჭი ვიყავი დაძინებამდე ჭერზე რო აცეცებდა ფართოდ გახელილ თვალებს და ოდნავ დაბზარულ, ალაგ ალაგ ჩამოყრილ თეთრ საღებავზე გაჩენილ ბზარებში ცოველების, ხეების, ზღაპრის გმირების სილუეტების ამოცნობას სცდილობდა. მზით გამთბარი, გაღუღუნებული საბანი. ეზოში ხეტიალით დაღლილი ფეხის კუნთების სასიამოვნო ბჟუილი . სასტუმალთან ანთებული ბრის კედელზე აწოლილი ლანდი და ღია ფანჯრიდან შემოსული მიჩუმებულ ქუჩაზე ჩავლილი მანქანის შორეული ხმა. წევხარ და გრძნობ თუ როგორ იძირები მოგონებებში. რომლებიც ისეთივე თბილი და სასიამოვნოა როგორც შემოდგომის მზით გამთბარი საბანი.. აქ იწექი როცა მაღალი სიცხე გქონდა და მთელი ღამით წარბებშეყრილი, წელში მოხრილი ბებო დაგფუსფუსებდა და შუბლზე ტილოს გიცვლიდა. აქ ემალებოდი გუდიანს და საწოლიდან ფეხის გამოყოფაც გეშინოდა.&nbsp;სწორედ აქ იწექი როდესაც პირველ სიყვარულს უძლებდა გული. სკოლიდან მოსული ერეოდი მოძალებულ ფიქრებს და ვერ გაგერკვია რა იყო ეს და რას მოგიტანდა, მაგრამ საოცრად გსიამოვნებდა ეს ყველაფერი. აქ ოცნებობდი, აგებდი ზღაპრულ კოშკებს, იგონებდი სიტუაციებს საიდანაც რაღათქმაუნდა გმირულად გამოდიოდი. აქ აწყობდი გეგმებს მომავალზე და სხვაგვარად. სულ სხვაგვარად ხედავდი მას. ეს შენი ოთახია. შენი დიდი სამყაროს პატარა ნაწილი. თუმცა მაშინ ის გაცილებით დიდი გეგონა. რა სასიამოვნოა აქ ყოფნა...<br />რა ცუდია რომ ხვალ ადგე უნდა და წახვიდე...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-6190484332491253944?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-88793204345206285762009-09-19T00:58:00.001+04:002010-10-20T10:44:59.687+04:00სახელი?<br /><br />ვითომ არ იცი!?<br /><br />სახელი!<br /><br />და შენ რა გინდა? ასე ოფიციალურად ჩავიარო კითხვარი???<br /><br />ოოო…სახელი! დანარჩენი მერე !<br /><br />კარგი ბატონო. არ მომწონს მაგრამ, ჯანდაბას. დათო<br /><br />დათო თუ დავითი?<br /><br />არა, დათო!<br /><a name='more'></a><br /><br />აბა დავითი რატო გიწერია პასპორტში?<br /><br />ხო გეუბმები რა, არ მომწონს ეს დაკითხვა.<br /><br />ხო კარგი ბატონო. დათო გნებავთ? იყოს დათო… ისე მე მეორე უფრო მომწონს.<br /><br />ვინ გართმევს მერე?<br /><br />კარგი გადავიდეთ შემდეგ კითხვაზე! სად მუშაობთ?<br /><br />გააჩნია რაზე?<br /><br />როგორ რაზე?<br /><br />ნახატზე-სახლში. ხმაზე - სამსახურში. ჯანმრთელობაზე …<br /><br />ოოო მოიცა ახლა. თუ დავიწყეთ გავაგრძელოთ ნორმალურად…<br /><br />ხო კაი… გავაგრძელოთ!<br /><br />სახელი?<br /><br />დათო!<br /><br />როგორ ხარ დათო?<br /><br />ვაა..მაგრად შენ?<br /><br />რა მოხდა დღეს ახალი?<br /><br />დღეს? მამიდაშვილს ვასესხე 100 დოლარი<br /><br />ყოჩაღ !<br /><br />რატომ? რომ ვასესხე?<br /><br />არა. საერთოდ რომ გაქვს მაგდენი…<br /><br />ხოხ , ვინ ამბობს ამას…<br /><br />კიდევ რა მოხდა?<br /><br />მეტი რა უნდა მომხდარიყო. არ იცი რაც ხდება ყოველთვის?<br /><br />რა ხდება ყოველთვის?<br /><br />არც არაფერი. დიდი იმედებით სავსე დილა. გრანდიოზული პროექტები რომლებიც მხოლოდ შუადღემდე მიგყვება და მერე ხუნდებიან…<br /><br />მერე რატომ ხუნდებიან?<br /><br />იმიტომ რომ იმის კეთება გიწევს რაც არ გინდა რომ გააკეთო<br /><br />ვითომ ეგაა მიზეზი?<br /><br />ვითომ ხო.<br /><br />კიდევ?<br /><br />კიდევ ალბათ ის რომ… ზარმაცი ვარ?<br /><br />ხარ! მაგრამ ეგ შენ უნდა თქვა.<br /><br />ხო ზარმაცი ვარ... რა გაცინებს? შენც გეხება ეს…<br /><br />ხო ვიცი, მაგრამ ყოველთვის ხომ არა?<br /><br />ყოველთვის არა. მაგრამ…<br /><br />როგორ ფიქრობ, რა გააკეთე ჯერ ჯერობით ყველაზე მნიშვნელოვანი?!<br /><br />ანუ ?სახლი, ხე და რაღაც ასეთ პონტში ხო?<br /><br />ხო დაახლოებით…<br /><br />მოიცადე აბა… რა გითხრა…ბევრი რამ ყოფილა, მომხდარა და გამიკეთებია. მაგრამ, რომ დავფიქრდი… ისეთი ღირშესანიშნავი არაფერი…<br /><br />სულ არაფერი?<br /><br />არა.. ახლა სულ ეგრე არა.. რაც დამისახავს მიზნად მიმიღწევია… რისთვისაც არ მომიღწევია იმისთვის ვიბრძვი… მაგრამ, აი ასე რო გითხრა რა გავაკეთე?! ერთ კონკრეტულს ვერ გამოვყოფ<br /><br />ცუდია!<br /><br />გაგეკეთებია უკეთესად და გექნებოდა სათქმელი!<br /><br />ხე მაინც თუ დარგე?<br /><br />ხე კი კაცო, დამირგავს, გადამირგავს და მომიჭრია კიდეც. ანუ ეგ თამამად შემიძლია გადავხაზო. სახლი არ ამიშენებია. არც შავი და არც თეთრი კარკასით. ბავშვი?<br /><br />რას იცკმუტები? რატო დაფიქრდი? ხო ისე… ბავშვი ხომ არ გაგიკეთებიაო ცოტა არ ჟღერს ლამაზად, ხო კაი ნუ იცქმუტები! მიხვდი რაც გკითხე …<br /><br />მივხვდი, მივხვდი. არა, არ მყავს.<br /><br />რატომ?<br /><br />მამაკაცი ვარ!<br /><br />დებილი ხარ!<br /><br />ოო ვხუმრობ, აგცრეს?<br /><br />მე სერიოზულად გეკითხები !<br /><br />ვაა საოჯახო სასამართლოს მაგონებ. ყოველ ჩასვლაზე რომ მიწყობენ!<br /><br />მერე მიპასუხე.<br /><br />ვააა… არ ვარ მამა და იმიტომ<br /><br />ლოგიკა გაქვს !<br /><br />რკინის მკვნეტლი !<br /><br />რა გენატრება?<br /><br />რა ნახტომი იყო ეს რაარის?<br /><br />მითხარი კაცო ვაა…<br /><br />ხო კაი… რა მენატრება და… ზაფხულის ღამე, თბილი , მთვარიანი, ჭრიჭინები რო მღერიან, მდინარის ხმა რო მოდის შორიდან და რაღაც უჩვეულო სინათლით როა სული სავსე…<br /><br />ბავშვობა გენატრება?<br /><br />ხო მენატრება!<br /><br />რატო?<br /><br />მაშინ სამყარო სუფთა იყო და გაცილებით ლამაზი. ახლა კი?<br /><br />ახლა?<br /><br />ახლა შარაგზის მტვრში ამოსვრილი ვარ… ისე რომ ზოგჯერ საკუთარი თავი მეზარება.<br /><br />კიდე რა გენატრება…<br /><br />ახლა მარტო ეგ მენატრება… მაგრამ რაც დრო გადის მონატრების გრძნობა სულ უფრო ხშირად მოდის.<br /><br />ხშირად?<br /><br />ძალიან. იცი, მწერალი რომ ვყოფილიყავი ჩემს ისტორიას იმ ზაფხულის ღამით დავამთავრებდი. რომელიმე ლამაზი ფრაზით.<br /><br />რატომ? ხო გრძელდება?<br /><br />კი მაგრამ ეგ უკვე სერიალს გავს. ყოველი სერია ერთი და იგივეა.<br /><br />რა გენატრება კიდევ…<br /><br />ოო… დამათვრე ბარემ და მამღერე?!<br /><br />ხო კარგი. რომელი სურნელი გიყვარს?<br /><br />კითხვები გაქვს მოკლედ? ეროვნული გამოცდა მიმიქარავს… სად ნახე ეგ კითხვები?<br /><br />შენი შემყურე რაც მომდის ეგ არის ..<br /><br />უფ რას ამბობ, შენ ხომ მყევხარ ინტელექტის განსახიერება…<br /><br />ნუ იფოფრები… სურნელი?<br /><br />მოთიბული თივის, ამომწვარი ხის, წვიმის და საახალწლო მაშხალის..<br /><br />ქუსლით გასრესილი ანწლის არა?<br /><br />არა. ქუსლზე არასდროს დამისუნავს<br /><br />კიდე გიკვირს რა კითხვები გაქვსო ?! როგორ ფიქრობ, ნატურით პესიმიზტი ხარ თუ ოპტიმისტი?<br /><br />ჯიუტი<br /><br />არა ეგ კი…<br /><br />ხო აბა დანარჩენს მნიშვნელობა არააქვს!<br /><br />როცა გეუბნებიან. დამთავრდაო, რატო არ გჯერა?<br /><br />იმიტომ რომ არაფერი მთავრდება. შიძლება უბრალოდ შეჩერდეს ან მიატოვო. დამთავრდა - ესეთი მცნება არ არის.<br /><br />შენთვის?<br /><br />შენთვისაც!<br /><br />აბა ბავშვობა არ დამთავრდა?<br /><br />ბავშვობა? ჩვენ ახლაც შეგვიძლია ვიყოთ ბავშვი. ბავშვები ვართ კიდეც. უბრალოდ იმდენად აღარ გვჯერა ადამიანების. იმიტომ რომ<br /><br />რატომ?<br /><br />იმიტომ რომ… ოცნების ლამაზი, სხარტი კვიცები დაგვიდაღეს.<br /><br />რა ქნეს?<br /><br />….<br /><br />ნდობა აღარ გაქვს?<br /><br />მაქვს. მაგრამ სად არის არ ვიცი. სადღაც დავდე და დამეკარგა…<br /><br />ოო ეგ ცუდია…<br /><br />არაუშავს ვიპოვი . რდო უნდა!<br /><br />დრო გააქვს?<br /><br />არ ვიცი. ეგ რუსული რულეტსავითაა… როდის დაგიმთავრდება არ იცი<br /><br />მერე რას შვები?<br /><br />არაეფერს, ყოველ დღე ვატრიალებ ბარაბანს<br /><br />გამიხდა რა ესეც რემბო<br /><br />ამოწურე კითხვები?<br /><br />არა ჯერ… ზაფხულის ღამის გარდა რა გენატრება?<br /><br />დილა, რო იღვიძებდი და ეზოში სათამაშოდ ჩარბოდი. იქ შენი სამყარო იყო. ყოველი კუთხე რაღაც სხვა. რადიკალურად განსხვავებული საოცრება. იქ იყო ტყე. მიუვალი კლდეები, მიწისქვეშა გვირაბები. ურჩხლები რომლებსაც ვებრძოდით მზეთუნახავების გადასარჩენად. ვამარცხებდით მაგრამ ისევ გვართმევდნენ<br /><br />გვართმევდნენ?<br /><br />არა, ვაძლევდით. ხვალ ხო ისევ უნდა დაგვეხსნა?!<br /><br />მერე?<br /><br />მერე არაფერი. მერე აღმოჩნდა რომ მზეთუნახავებს ის ურჩხულები უფრო მოსწონთ ვიდრე…<br /><br />მერე?<br /><br />მერე დაფიქრდი? ურჩხულობა ხომ არ სჯობსო?<br /><br />მერე? მერე რა..ასე ფიქრშ გადიოდა დრო და მერე გაგიკვირდა როცა ვიღაც რაინდი უკვე შენ გებრძოდა მზეთუნახავსი დასახსნელად…<br /><br />მერე?<br /><br />მერე არაფერი. უბრალოდ სეთი მზეთუნახავი უკვე შენ აღარ გინდოდა…<br /><br />მერე?<br /><br />აეე… კითხვები თუ ამოგეწურა თქვი ნუ გერიდება..რა მერე და მერე აგიტყდა..<br /><br />დამაინტერესა…<br /><br />ხოდა შენს თავს კითხე მერე<br /><br />ხოდა ვეკითხები<br /><br />მერე არაფერი…<br /><br />როგორ..<br /><br />როგორ და აი ასე… არაფერი… ხო გითხარი დადაღეს კვიცები<br /><br />რა კვიცები?<br /><br />ზაფხულის მთვარიან ღამით რო ნავარდობდნენ…<br /><br />რომელ ღამეს?<br /><br />ოოო.. დავამთავროთ რა?!<br /><br />დამაბნიე!<br /><br />ხო გითხარი… მერე ყველაფერი სერიალს გავს მეთქი….<br /><br />ნაცრისფერია…<br /><br />ხომ მაგრამ… შენ ხომ არ ნებდები?<br /><br />ვინ მეე? რას ამბობ ! არა!!!<br /><br />მერე გავაგრძელოთ?<br /><br />მერე კი! ოღონდ ახლა მე გკითხავ!<br /><br />კაირგი ბატონო.<br /><br />აბა ჰე…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-8879320434520628576?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-12652200650046258082009-09-19T00:57:00.000+04:002010-10-20T10:46:25.072+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SrPzx6TTFqI/AAAAAAAAA5g/yE-1ks6qsZc/s1600-h/1175840610_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" iq="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/SrPzx6TTFqI/AAAAAAAAA5g/yE-1ks6qsZc/s320/1175840610_2.jpg" /></a></div><br />როდესაც რაღაცის თქმა მინდა ხოლემე და გვერდით არ მყავხარ თითოეული სიტყვა მეწვის და მიდუღს. ხო, ძნელია როცა შენს მესაიუმლეს გინდა გაუზიარო ის რასაც ფიქრობ მაგრამ ის არ არის შენს გვერდით და პირზე მომდგარ სიტყვას ბაგით აკავებ. იმიტომ რომ სხვა ვერ გაგიგებს, შეიძლება გაგიგოს მაგრა, ისე ვერა როგორც ის, ანუ როგორც შენ. საოცარი გრძნობაა როცა მხოლოდ მას გინდა გაუმხილო, გაუზიარო, გაუნაწილო ყველაფერი რაც აქამდე დუმდა და მარტო შენს თავში - გასროლილი ტყვიასავით რეკაშოტივით გიბრუნდებოდა უკან. თითქოს თოთო ბავშვი გყავდეს ხელში და მას. მხოლოდ მას ანდობდე.<br /><br /><a name='more'></a><br /><br />დღეს მინდოდა მესაუბრა შენთან. მაგრამ ირგვლივ ისეთი ხორხოცი იყო რომ ვერ შევძელი. რომც მომეხერხებია აზრიც არ ექნებოდა. ყავის, თამბაქოს, პიცის სურნელით გაჟენთილი ჰაერი და ვიწრო სკამებზე მოკუჭული მეგობრები.წამით ვიფიქრე ნეტავ სადმე, შორს, ზღვის პირას ვიყოთ მეთქი. პატარა მაგიდა და ორი სკამი. ცოტაოდენი ღვინო და ჩვენ ორნი. ჩვენ და მხოლოდ დიდი უსასრულოდ ლამაზი ზღვა. მაგრამ ამ დროს ოფიციანტმა ბურბონის მორიგი პორცია მოიტანა და ზღვაც გაქრა… შენ იღიმოდი. მეგობრების ხუმრობებზე გეცინებოდა. მერე როცა ჩემს მზერას აწყდებოდი შეჭმუხნული წარბებით მეკითხებოდი რა იყოვო… მეც ვერაფერს მოფიქრებას ვერ ვასწრებდი უცებ და მორიგ უკბილო ხუმრობას ან კომპლიმენტს გესვროდი… თან ჩემს თავზე შენს მაგიერ ვბრაზდებოდი “ ყოჩაღ, რა ორიგინალური ხარ?!”. არადა მინდოდა მეთქვა რომ ახალი წლის დილასავით ლამაზი იყავი, საოცრად ლამაზი. მაგრამ ეგ ბურბონი და უპენკო ყავა…<br /><br />იქ კი ზღვის პირას, ხელს გამოგიწვდიდი, გამოგიწვევდი და ნაით კონგ კოლის ხავერდოვან სიმღერაზე ვიცეკვებდით. მთვარის შუქზე შენი პაწაწინა საყურე უფრო იციმციმებდა. შენი გაბრაზებული მზერა კი იმდენად არ შემაკრთობდა და არ შემბოჭავდა. მერე ჩუმად გეტყოდი რომ ეს საღამო მარტო შენით არის მშვენიერი და თუ ოდნავ მაინც გაიღიმებდი ამით მხოლოდ მეტ სინათლეს და ვერცხლის სიცილს შემატებდი მას… ხო აი ასე.. შენ ხო ყველაზე მეტად გიხდება ღიმილი… ძლაიან მინდა რომ ამ ღიმილის მიზეზი და ადრესატი მე ვიყო ყოველთვის… ეგოისტი ვარ? ვიყო მერე… ეს ხომ ჩემი ზღვისპირეთია… ბატონო?! ა რაიმეს ხომ არ ვინებებდი? კარგი გეთაყვა კიდევ ერთი წვენი დამიმატეთდა ოცნება მაცადეთ. ოხ ეს ოფიციანტები. კიდე შემოგვემატნენ მეგობრები.. და ხმაურიც მათთან ერთად. აფუსფუსდი, სახლში გაგვიანდება? დედა ინერვიულებს? ღმერთო ჩემო, ყველაზე საყვარელი და ღიმილის მოგვრელი არგუმენტი… მესმის.. მეც ვინერვიულებდი ასეთი ადამიანი რომ არ მყავდეს სახლში და აგვიანებდეს… მაგრამ იქნებ კიდე ყავა? ან ბილისი? არა? ხო მართლა ის მაბავი იცი.. აი კიევში რომ ვიყავით და… და კიდევ ერთი გახუნებული, ყურით მოთრეული ამბავი იმისათვის რომ ცოტა ხნით კიდევ იჯდე გვერდით… ზღვისპირეთში კი მორიგი სიმღერა დაიწყო და შენი თმების სურნელებით ვტკბები…ჩემს მოგონილ ხუმობებზე გულიანად კისკისებ და ხელით მანიშნებ გაჩერდიო… ხო, მართლა გიხდება ღიმილი… ბატონო? ბარი იხურება? ეს დრო არის უკვე? კარგი გეთაყვა. ხო ხო შენ მომკლავ რო დააგვიაო. მაგრამ ჯერ არ დაგიგვიანია და მაქვს სიცოცხლის უფლება.. მაგრამ ახლა საღამოს მწარე მონაკვეთია. ჩემი ოცნება ტაქს უნდა გავაყოლო… კარგი რა გაეწყობა. ხო ხვალ გნახავ. გნახავ აბა რას ვიზამ. თუმცა ამ ღამის სიძმარშიც შენთან ვიქნები. თუმცა ვერ დამინახავ… ტაქსმა ჩემი ოცნება 4 ლარად წაიყვანა… ოფიციანტი კი მგონი ჩემს ზღვისპირეთზე გაშლილ სუფრასაც მიადგა ასალაგებლად. <br />&nbsp; <br />22.08.09<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-1265220065004625808?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-36078311490126405742009-07-23T01:20:00.001+04:002009-09-19T00:53:41.294+04:00<span class="Apple-style-span" style="color: black;">საინტერესოა მართლაც.</span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">რას გრძნობენ როცა ამბობენ რომ აღარ მიყვარსო. არა, მე მესმის როცა ამბობ არ მიყვარს-ანუ არ მყვარებია არასდროს და ახლაც არ მიყვარსო. მაგრამ ფრაზა აღარ მიყვარს. მეტადრე სიტყვა ა ღ ა რ ... რაღაც ყურით მოთრეული და ტყუილი მგონია. ბავშვური მსჯლობაა? შესაძლოა. მაგრამ რას იზამ. მართლა მაინტერესებს ამ კითხვაზე პასუხი. არის ბევრი ჩამონათვალი სიტყვებისა რომელიც მას საკმაოდ კარგად ართვის. </span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">მაგალითად:</span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">ვსვამდი - აღარ დავლევ,</span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">ვხატავ - აღარ დავხატავ,</span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">მივდიოდი და აღარ წავალ,</span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">მომწონდა და აღარ მომწონს,</span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">ვსუნთქავ და აღარ ვსინთქავ - ბოლოსდაბოლოს... მაგრამ აღარ მიყვარს?! აღარ?</span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">ალბათ ამ ღამით ალბათ ამაზე მაინც ვერ ვიპოვი პასუხს...</span><br /></div><div><span style="color: black;"><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-3607831149012640574?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6964765918304738159.post-7640701715421795252009-07-23T00:41:00.000+04:002010-10-20T10:48:29.239+04:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Smd7ap76KbI/AAAAAAAAAoE/vq06JygiWoI/s1600-h/%D0%A4%D0%BE%D1%82%D0%BE0413.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><span style="color: black;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361389579271809458" src="http://2.bp.blogspot.com/_d25FMHim5Ls/Smd7ap76KbI/AAAAAAAAAoE/vq06JygiWoI/s320/%D0%A4%D0%BE%D1%82%D0%BE0413.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 240px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px;" /></span></a><br /><span style="color: black;"></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', sans-serif; font-size: 13px;"></span><br /><div><span style="color: black;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="color: black;">გვიანი ღამეა.<br />გარეთ თოვს.<br />საბანში გახვეულს ისე საყვარლად გძინავს რომ თვალს ვერ გაშორებ. ოთახში არაფერი ისმის, არაფერი - შენი სუნთქვის გარდა. ხო, მარტო შენი. იმიტომ რომ მე თითქმის აღარ ვსუნთქავ. შენ გისმენ - შენს სუნთქვას, შენს გულისცემას. დრო და დრო შენი ტუჩის კუთხეებში შემალული ღიმილი იღვიძებს და სახეს საამო ტალღა გადაუვლის. ალბათ გესიზმრება რაიმე ტკბილი და თბილი, ისეთი როგორიც ჩვენი ერთად გატარებული საღამო იყო. გარეთ თოვს, დიდი ფაფუკი ფანტელებით. მიყვარხარ… ჩემი ტუჩები ძალაუნებურად იმეორებენ ამ სიტყვას. თითქოს არ სჯერათ რომ ცხადში ხდება ეს ყველაფერი და თავის დასარწმუნებლად თავადმე იმეორებენ… თუმც ახლაც გრძნობენ შენი ბაგის სიტკბოს. მიყვარხარ…მიყვარხარ…</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: black;"><a name='more'></a><br />ლოყაზე ჩამოყრილ თმას ჩუმად გადაგიწევ პაწუკა ყურის ნიჟარის იქეთ, აი ასე.<br />ასე უკეთ გხედავ. ისევ გეღიმება. ერთი წუთით მაინც ჩამახედა შენს სიზმარში, მაცოდინა ნეტა რა გესიზმრება. თუმცა ჩემთვის ახლა ცხადიც სიზმარს ჰგავს… თუ სიზმარი გავს ცხადს?! … არ ვიცი… ერთად ერთი რაც ვიცი და რასაც მთელი არსებით ვგრძნობ ის არის რომ მე შენ მიყვარხარ და ეს გრძნობა მაბედნიერებს. ახალი წლის ღამეა, თოვს. ერთად ერთი ღამეა ჩემს სხოვრებაში რომლის გათენებაც არ მეჩქარება. მეტიც - არ მსურს. არ მინდა დილის სხივმა ამ ლამაზი ღამის იდუმალება დამირღვიოს. გიცქერ და ვთვრები ხილულით. ძილმაც ალბათ იგრძნო რომ არ მინდა მასთან ჩახუტება და არ მეკარება. შენით ვთვრები, შენგან მომავალი სითბოთი. იმედია ხვალ არ გეწყინება შენგან მთვრალს რო დამხედავ საწოლში. თუმცა არა, არ დავიძინებ. მინდა თავად ვნახო როგორ იღვიძებ, როგორ ახელ თვალს, როგორ იზმორები და გონს მოსული როგორ ავლებ მზერას ოთახს. როგორ გებღაუჭება ძილი და სიზმარ-ცხადის გასაყართან, პირველი ხმის ან ხმაურის გასაგონად როგორ იქცევი სმენად. მგონი გადავაჭარბე. პირველკლასელივით აღტაცებული ვარ. სასაცილოა, ეს ყველაფერი სხვას რომ გადახდომოდა თავს ვიტყოდი ბავშვივით ყურებამდეა შეყვარებულიათქო. თურმე მეც ყურებამდე შეყვარებული ვყოფილვარ.<br />მინდა ჩაგეხუტო მაგრამ მეშინია არ გაგაღვიძო. იძინე, უბრალოდ მინდა იცოდე რომ ძალიან მიყვარხარ. თავი ზღაპარში მგონია, სამწუხაროდ ისე როგორც ზღაპარში ჩვენზე ფოკუსირებული არ დაბნელდება კადრი და არ დაეწერება გაკრული ხელით - “ და ცხოვრობდნენ ისინი ერთად, ტკბილად და ბედნიერად”-ო.მაგრამ ძალიან მინდა რომ ეს “წარწერა” გამართლდეს.<br />გარეთ კი ისევ თოვს, ჩუმად და გულდადობილად. სწორედ ისე როგორც ჩემი ფიქრები შენზე. თითო თითო ცვივიან ჩემი ფიქრის ფიფქებიც. ნელ-ნელა, ჩუმადმოფარფატებენ და მერე თეთრ, სპეტაკ საბნად ეგებიან ზემოდან გუშინდელ რეალობას. მაგრამ არ მინდა თოვლივით გადნეს და წყლად წავიდეს. არ მინდა ვინმემ თავისი ბინძური, ბილწი ფეხებით გათელოს, გაჭრას და ოღროჩოღრო კვალი დატოვოს. არა, ამ თოვლზე მართოორი ადამიანის ნაკვალები უნდა ჩანდეს, ჩემი და შენი. თუმცა შესაძლოა ზოგჯერ მარტო ერთის კვალიც სჩანდეს და ისიც ჩემი იქნება. რატომ?! ვეგოისტობ?! არა სიხარულო. ეს მხოლოდ მაშინ მოხდება როცა შენ დაიღლები და სვლა გაგიძნელდება. მაშინ მე ვიტვირთავ ყველა სიძნელეს და ხელში აყვანილი ორთავე ერთად განვაგრძნობთ სვლას. შემდეგ კი პატარა ფეხუკების ნაკვალებიც გამოჩნდება… მიყვარხარ. ძალიან მიყვარხარ და მინდა რომ ამ ოცნებასაც ქონდეს რეალობად ქცევის საშუალება. რამდენი ვიბრძოლე, რამდენჯერაც დავეცი იმდენჯერ წამოვდექი. ცივია ზამთარი. მაგრამ ამ ზამთრის ღამეს არავარ მარტო.<br />გვიანი ღამეა...<br />თოვს...</span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', sans-serif;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6964765918304738159-764070171542179525?l=shavishashvi.blogspot.com' alt='' /></div>Da-v-iDhttp://www.blogger.com/profile/07462302328170980715noreply@blogger.com4